Ta choroba zakaźna występuje niemal w każdym miejscu na Ziemi, jednak najbardziej rozpowszechniona jest w rejonach, gdzie klimat jest gorący. Lambliosis to nazwa tej choroby w języku łacińskim, a wiciowce to jednokomórkowce wywołujące właśnie tą chorobę. Na atak lambliozy narażeni jesteśmy wszyscy, bowiem nie ma tu znaczenia wiek. W przypadku, gdy przebieg lambliozy jest łagodniejszy często w ogóle nie występuję objawy. Natomiast w przypadkach cięższych pojawiają się takie objawy jak: wzdęcia, utrata wagi ciała, biegunka, ból brzucha, wymioty oraz biegunka. Nieraz zdarza się, że występuje uczulenie- na skórze. Zarazić się można w przypadku tej choroby w wyniku kontaktu z żywnością i wodą, które to są zanieczyszczone fekaliami. Właśnie drogą pokarmową zarazki lambliozy dostają się do organizmu, a najczęściej wybierają na swoje „gniazdko” pęcherzyk żółciowy, albo górną cześć jelita cienkiego. Należy uważać, aby kąpiąc się w morzu nie połknąć wody, ponieważ w niektórych krajach stałe nieczystości odprowadza się niestety do morza. Poza tym do zakażenia może dojść także poprzez kontakt z chorym na lambliozę. Zarazki tej zakaźnej choroby znajdują się w kale zwierzęcym oraz ludzkim. Leczenie choroby polega na podawaniu antybiotyków, a kuracja trwa około siedem dni. Poza tym zaleca się stosowanie odpowiedniej diety, która to ma za zadanie osłonić jelita oraz żołądek. W czasie trwania choroby nie jest konieczna izolacja chorego, jednak bardzo ważną rzeczą jest to, aby przestrzegać zasady higieny. Ich przestrzeganie sprawi bowiem, że choroba nie będzie się rozprzestrzeniać, nie będzie dochodzić do kolejnych zakażeń. Do lekarza należy się zwrócić w przypadku długotrwałego bólu brzucha oraz biegunki, a diagnozę będzie można potwierdzić po mikroskopowym badaniu kału. Ostra postać choroby jest przez lekarzy szybko zdiagnozowana, trudnej jest natomiast w przypadku postaci przewlekłej. Choroba najczęściej występuje u pacjentów, którzy zmagają się z chorobami przewlekłymi żołądka. Kolejną grupą, gdzie choroba występuje stosunkowo często to dzieci. Szacuje się, że w naszym kraju około pięć procent z nas ma u siebie takiego pasożyta. Inkubacja tej zakaźnej choroby zwykle trwa od kilku dni do nawet kilku tygodni. Choroba ta nie jest bardzo niebezpieczna, jednak występowanie biegunek, trawiennych zaburzeń i osłabienie mięśni, sprawia że choroba jest bardzo uciążliwa.

Choroba ta ma kilka nazw, a są to: shigeloza, bakteryjna czerwonka oraz dyzenteria. To zakaźna choroba, której bakterie atakują jelito grube. Najbardziej charakterystycznym objawem czerwonki są biegunki, które mają bardzo ciężki przebieg. Zarazki wywołują uszkodzenie śluzowej błony jelita, a przy tym powodują jej obumieranie, a nawet zdarza się nieraz przebicie ściany tego narządu. Tego typu bakterie produkują substancje, które nazywają się egzotoksynami. Są to substancje trujące, a ich wniknięcie do krwi powoduje, że pojawiają się objawy porażenia, a także występuje zaburzenie nerwowego układu. Oprócz wcześniej wspomnianych biegunek do objawów tej choroby zaliczamy również: nudności, gorączkę, osłabienie krążenia oraz kolkowe bóle brzucha. Bakteryjna czerwonka to choroba charakteryzująca się zdolnością do bardzo szybkiego rozprzestrzeniania się, dlatego też obowiązkiem lekarza jest jej zgłoszenie odpowiednim służbom. Do zarażenia się tą chorobą wystarczy niewiele, bowiem może to mieć miejsce w wyniku kontaktu z chorym, przez wodę, pokarm. Poza tym bakterie tej zakaźnej choroby mogą przenosić muchy, które później mogą je przenosić na pokarm. Leczenie tej choroby polega na zwalczeniu infekcji oraz towarzyszących objawów. Aby pokonać zarazki czerwonki potrzebna jest dosyć duża liczba antybiotyków. Podaje się także kroplówkę, ponieważ biegunki prowadzą do dużego odwodnienia organizmu. Niekiedy niezbędne okazuje się być zastosowanie sztucznego odżywiania, jednak stosuje się to w bardzo ciężkich przypadkach. Jak już wcześniej zostało wspomniane do zakażenia tą chorobą zachodzi stosunkowo łatwo, dlatego przebywając w krajach tropikalnych oraz u nas w okresie letnim należy zachowywać się zgodnie z podstawowymi regułami higieny. Mam tu na myśli takie czynności jak przechowywanie żywności, wody oraz przyrządzanie potraw. Warto także pamiętać, że lód i zimne napoje mogą powodować wyziębienie jelita, co z kolei może przyczynić się do powstania tak zwanej ukrytej czerwonki. Dostępna jest także szczepionka przeciw tej chorobie, która co prawda nie uchroni nas w pełni przed chorobą jednak powoduje, że ewentualne objawy będą mieć łagodniejszy przebieg. Jeśli jednak od razu po pojawieniu się objawów udamy się do specjalisty, możemy być pewni, że unikniemy poważnych komplikacji. Warto także pamiętać, że jako zarażeni jesteśmy dla innych niebezpieczeństwem, dlatego dbałość o sprawy higieniczne jest tu podstawą.

To kolejna choroba zaliczająca się do grupy chorób zakaźnych, a jej początek związany jest z rokiem 1976. W tym roku miało miejsce w Filadelfii spotkanie, w którym uczestnikami byli weterani wojenni. Aż u sto osiemdziesięciu uczestników zdiagnozowano zapalenie płuc, które charakteryzowało się bardzo ciężkim przebiegiem. W jego wyniku śmierć poniosło aż dwadzieścia sześć osób. Lekarzom bardzo trudno było określić co jest przyczyną epidemii, bowiem zarazek nie był w tym czasie znany. Po jakimś czasie udało się jednak rozwikłać tą zagadkę, sprawcą tej choroby okazał się bakteria o nazwie Legionella pneumophila. Nazwa tej choroby jest związana jak łatwo zauważyć z jej pierwszymi ofiarami, czyli legionistami, weteranami. Objawy tej choroby zakaźnej można podzielić na: objawy wczesnego stadium oraz objawy fazy ostrej. Do pierwszej grupy zaliczamy: gorączkę, nudności, suchy kaszel oraz bóle mięśni i głowy. Natomiast do grupy drugiej takie objawy jak: biegunka, bardzo wysoka gorączka, kaszel mokry, puls poniżej sześćdziesięciu uderzeń na minutę, a także chwiejność nastroju. W zaawansowanym stadium choroby legionistów pojawia się również zapalenie płuc. Bakteria wywołująca ta chorobę zakaźną pojawia się w niemal każdym miejscu, a najlepiej żyje się jej w mokrej glebie oraz w wodzie. Idealna temperatura dla tego zarazka to przedział między trzydzieści a czterdzieści pięć stopni Celsjusza. Nie lubi natomiast temperatury, która wynosi więcej niż pięćdziesiąt pięć stopni Celsjusza. Wywołać tą chorobę mogą jednak tylko bardzo duże ilości tej bakterii. Zarazić się tą chorobą można przez powietrze, a nie tak jak może się wydawać w wyniku wypicia zakażonej wody. Niewielkie kropelki wody dostają się do naszego organizmu i „podróżują” do dróg oddechowych i płuc. Taką wodną mgiełkę mogą produkować na przykład urządzenia do inhalacji, urządzenia klimatyzacyjne. Leczenie tej zakaźnej choroby polega przede wszystkim na stosowaniu antybiotyków. Co jakiś czas kurację powtarza się, aby nie doprowadzić do nawrotom choroby weteranów. Udać się do lekarz powinniśmy po pojawieniu się pierwszych objawów, a specjalista od razu zaleci zrobienie analizy krwi oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Na atak tej choroby szczególnie narażone są osoby, które mają osłabioną fizyczną kondycje. Jeśli choroba nie będzie leczona może spowodować zgon, a średnia umieralność wynosi około osiemnaście procent.

W naszej części świata zachorowanie na tą chorobę zakaźna jest bliskie zeru, co nie oznacza jednak, że nic nie musimy wiedzieć na temat cholery. W dzisiejszych czasach choroba ta prawie w ogóle nie pojawia się w tak zwanych rozwiniętych krajach, jednak zdarzają się wyjątki. Gdy wybieramy się w podróż do krajów Trzeciego Świata ryzyko zachorowania gwałtownie rośnie, dlatego nie można tego lekceważyć. W tych rejonach kuli ziemskiej bardzo często można spotkać się z niezadowalającymi warunkami sanitarnymi oraz higienicznymi. Mam tu na myśli kraje afrykańskie, Bliski oraz Daleki Wschód, a także Chiny. Na tych terenach cholera rozpowszechniła się dosyć mocno, dlatego przed podróżą w te rejony zaleca się zaszczepić. Choroba wywołana jest przez przecinkowce, czyli bakterie cholery. Objawami tej choroby zakaźnej są: temperatura ciała wynosząca około trzydzieści trzy stopnie Celsjusza, wymioty, biegunka, skurcze mięsni łydek, wysuszenie śluzowych błon oraz zwiększone pragnienie. Może także wystąpić stan zamroczenia oraz spadek tętniczego ciśnienia. Największym zagrożeniem dla osoby chorej na cholerę jest utrata bardzo dużej ilości płynów. To natomiast może powodować, że nerki chorego ulegają upośledzeniu, a proces krążenia może się załamać. Zarazić się tą chorobą można drogą pokarmową , w wyniku spożycia wody, warzyw czy mięczaków, które to są zanieczyszczone kałem chorych. Bakterie dostając się do jelita człowieka powodują zatrucie całego organizmu. Ponieważ głównym problemem w przypadku tej choroby zakaźnej jest odwodnienie choremu podaje się dożylnie, albo doustnie płyny, tak aby je uzupełnić. Przede wszystkim stosuje się tu solne roztwory, które mają za zadanie wyrównać poziom owych płynów. Na zwalczenie zakażenia natomiast podaje się antybiotyki, a konkretnie tetracykliny. Zaleca się, aby osoby wybierające się w te rejony świata udały się do lekarza. Od niego można bowiem uzyskać informacje odnośnie środków zapobiegawczych. Częściową osłonę naszemu organizmowi daje szczepionka, jednak jeśli chcemy utrzymać odporność to powinniśmy ją powtarzać co sześć miesięcy. Gdy wystąpią u nas wcześniej opisane objawy, które mogą dowodzić o zakażeniu tej choroby, należy bezzwłocznie udać się do specjalisty. W przypadku potwierdzenia, że zaraziliśmy się tą chorobą lekarz poda nam płyny, antybiotyki oraz zaleci kwarantannę.

To jedna z tych chorób, która do końca nie jest wyleczalna, a powodem tego jest niewynalezienie do tej pory „perfekcyjnego” leku na AIDS. Acquired Immune Deficienty to pełna nazwa tej choroby zakaźnej w języku angielskim. Natomiast na nasz język tłumaczy się to jako: zespół nabytego upośledzenia odporności. Jak wszyscy pewnie usłyszeliśmy chorobę tą wywołuje wirus HIV, a pełna jego nazwa brzmi następująco: human immunodeficienty virus. W zasadzie AIDS to nie jest „modelowa” zakaźna choroba, nie posiada objawów specyficznych, ale jednak charakteryzuje się tak zwanym syndromem, czyli zespołem symptomów. Jeśli chodzi o tą chorobę to liczba objawów jest dosyć duża, a poza tym raz się nasilają, po czym znikają zupełnie. Wśród owych objawów „znajdziemy”: gorączkę, utratę wagi ciała, biegunkę, zaburzenia pamięci, zapalenie płuc, poczucie zmęczenia, zapalenie opon mózgowych, pocenie się ( szczególnie o nocnej porze), mięsaki Kaposiego. Po za tymi wyżej wymienionymi objawami choremu „towarzyszy” uczucie przygnębienia, a także często męczą go uporczywe infekcje. Jak wiadomo zakażenie wirusem HIV nie powoduje od razu ataku choroby AIDS, bowiem atak może nastąpić nawet po dziesięciu latach. W etapie zaawansowanym tej choroby typowym objawem jest pojawienie się mięsaków Kaposiego, czyli niezwykle rzadko występujący nowotwór skóry. Do chwili obecnej niestety nie wynaleziona na tą chorobę zakaźną w pełni skutecznego leku, jednak na całym świecie specjaliści nad tym pracują. Miejmy nadzieję, że już niedługo ich praca będzie miała zadowalające wyniki, a chorym na AIDS „załatwi” uwolnienie się od choroby. Trzeba jednak przyznać, że sprawa leku na AIDS nie jest łatwa, a bardzo, bardzo skomplikowana. Jak wygląda przebieg tej choroby zakaźnej? Jak już wcześniej zostało wspomniane po jakimś, nie określonym czasie od zakażenia wirusem HIV ma miejsce ostra infekcja przypominająca nieco typową grypę. Bardzo często zdarza się, że powodem tego stanu rzeczy jest atak drobnoustrojów na organizm. Występują wtedy liczne objawy, między innymi: gorączka, bole stawów, ból głowy, poczucie zmęczenia. Można powiedzieć, że owe objawy się nawzajem zmieniają. Po za tym we krwi osoby chorej wykazuje, że są obecne przeciwciała. Nawet w przypadku ostrego zakażenia wirusem HIV osoba może się czuć dobrze. Jednak poprzez obniżenie poziomu immunologicznego systemu infekcje wręcz nie opuszczają chorego.