HIV to skrót, a pełną nazwą jest „Wirus zespołu nabytego braku odporności”. Jest to wirus z rodziny lentiwirusów, który atakuje limfocyty T-pomocnicze. Aktualnie istnieją dwa rodzaje tego wirusa – HIV-1 i HIV-2, który to wolniej ewoluuje. Posiadanie wirusa HIV może, ale wcale nie musi prowadzić do jednej z najbardziej niepożądanych chorób dzisiejszej cywilizacji, czyli AIDS. Pochodzenie wirusa HIV, najprawdopodobniej możemy zawdzięczać afrykańskim małpom, w których owy wirus powstał, a którym następnie zaraził się człowiek. Wirus HIV wnika u zakażonej osoby do wnętrza poszczególnych komórek (mających odpowiednie receptory, dzięki którymi wirus dostanie się do środka) i najczęściej są to właśnie limfocyty T. HIV potrzebuje także tzw. koreceptory, których produkcja u niektórych osób jest ograniczona poprzez wady genetyczne.

Właśnie takie osoby nie zarażają się wirusem HIV, bądź ten rozwija się w ich organizmach na tyle powoli, że w żaden sposób nie jest niebezpieczny. Bajka ta jednak dotyczy zdecydowanej mniejszości, a większość musi zdać się na walkę układu odpornościowego, który nie jest w stanie stale niszczyć wirusa, ponieważ sam jest przez niego pokonywany. Dlaczego bardzo ciężko powstrzymać HIV? Ma on bowiem skłonność do ciągłego przeobrażania się, przez co zarówno układ immunologiczny, jak i farmaceutyka, nie są w stanie opracować odpowiedniej broni.

Czas pomiędzy występowaniem HIV, a pojawieniem się AIDS to zazwyczaj sporo, bo ponad dziesięć lat. Oczywiście istnieją kuracje lekowe na powstrzymywanie, tudzież spowalnianie wirusa, ale ten uodparnia się na dany rodzaj i ciągle trzeba zmieniać kombinacje leków. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że w końcu lekarze opracują skuteczne kuracje na pokonanie wirusa, choć mogą być z tym problemy. Ostatnio amerykańscy lekarze zauważyli bowiem nową odmianę wirusa, który doprowadził do AIDS w około dwa miesiące i był odporny na każde ze znanych do tej pory lekarstw. Czy to przypadek czy początek nowego problemu ludzkości? Czas pokaże…

W przypadku HIV raczej ciężko jest opisywać terapię, bowiem jak na razie nie udało się stworzyć takiego lekarstwa, które w całkowicie wyeliminowałoby wirusa HIV z organizmu człowieka. Osoba zakażona tym wirusem musi przez cały czas żyć z nim, o określonej porze zażywać lekarstwa, a także stosować się do zaleceń lekarskich. Tego wirusa nie można lekceważyć, bowiem do chwili obecnej jest najtrudniejszym wirusem na świecie do wyeliminowania. Powodem owej trudności są ciągle się pojawiające mutacje, które to powodują, że wręcz niemożliwe staje się ustalenie stałej terapii. Nie oznacza to jednak, że osoby zakażone wirusem HIV nie mają jakichkolwiek szans. W roku 1996 została wprowadzona terapia, która do dziś uchodzi za najbardziej skuteczną, przez co jest najczęściej stosowana. Terapia ta nazywa się terapią antyretrowirusową, określaną także jako terapie HAART, a w naszym kraju tą terapie stosuje bezpłatnie około trzech tysięcy osób. Mieszanka leków jest dobierana indywidualnie dla każdego zakażonego, a to wszystko uzależnione jest między innymi od etapu na jakim jest wirus. Jak już wcześniej zostało wspomniane w chwili obecnej nie jesteśmy w stanie całkowicie zniszczyć wirusa HIV, jednak można go zredukować do najmniejszej liczby. Dzięki temu osoba zakażona może normalnie żyć, wirus nie ma większego wpływu na zakażonego. Odpowiednio przeprowadzona terapia powoduje, że cząsteczki wirusa ulegają zniszczeni i później nawet ciężko jest je wykryć we krwi. Jednak terapia ta ma trochę wad, bowiem trzeba leki zażywać regularnie, o tej samej godzinie oraz nie można terapii przerwać. Nawet mała przerwa może spowodować że wirus skumuluje swoje siły oraz w bardzo szybkim tempie rozmnoży się, a więc we krwi będzie go mnóstwo. Trzeba jednak pamiętać, że odpowiednie stosowanie się do zaleceń lekarskich oraz sumienne wykonywanie czynności na jakie składa się terapia wydłuża osobie zakażonej życie. Tak więc nie wolno to traktować jako jakieś ograniczenie, ale jako szanse na normalne życie oraz dożycie długich lat, do naturalnej śmierci. Do właśnie daje nosicielom wirusa HIV nadzieje, że nie zachoruje na ciężką, przewlekłą, śmiertelną chorobę jaką jest AIDS. Walka z tą chorobą jest niezwykle trudna, a przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak skutecznego leku na AIDS. Osoby chore jednak nie mogą się podawać, bowiem postęp w medycynie cechuje się największą dynamicznością.

Kolejną drogą zakażenia wirusem HIV jest droga krwi lub produktów. Generalnie, jeśli zakażona krew zetknie się z jakąkolwiek z otwartych ran, HIV mogą zostać przekazane. Ta trasa przesyłu może liczyć na zakażenia przyjmujących narkotyki drogą dożylną, hemophiliacs i odbiorców transfuzji krwi (choć większość transfuzje są sprawdzane na obecność HIV w krajach rozwiniętych) i produkty krwiopochodne. Jest to również zagrożenie dla osób otrzymujących opieki medycznej w regionach, gdzie jest powszechnie normom higieny użytkowania sprzętu wstrzyknięcia, takie jak ponowne użycie igieł w krajach Trzeciego Świata. Pracowników służby zdrowia, takich jak pielęgniarki, pracownicy laboratorium, lekarze również zostały zakażone, choć występuje rzadziej. Od przeniesienia zakażenia HIV przez krew stała się znana na personel medyczny mają obowiązek bronić się przed kontaktem z krwią poprzez wykorzystanie środków ostrożności Universal. Ludzie, którzy dawania i otrzymywania tatuaże, piercing, nacinanie i procedur mogą również być narażone na ryzyko zakażenia. HIV stwierdzono w niewielkim stężeniu w ślinie, łzach i moczu osób zakażonych, ale nie ma zarejestrowanych przypadków zakażenia tych wydzielin i potencjalne ryzyko zarażenia jest niewielkie. Nie jest możliwe dla komarów przekazywania wirusa HIV. Wirus HIV może przenieść się także drogą z matki na dziecko. Transmisji wirusa z matki na dziecko może wystąpić w macicy (w czasie ciąży), przy porodzie, albo poprzez karmienie piersią. W przypadku braku leczenia, szybkość transmisji do urodzenia między matką a dzieckiem jest około 25%. Jednakże w przypadku skojarzonego leczenia uzależnień od narkotyków i Cesarian sekcji są dostępne, to ryzyko to można zmniejszyć do zaledwie jeden procent. po urodzeniu od matki do przekazania dziecka może być w znacznym stopniu zapobiegać poprzez całkowite unikanie karmienia piersią, jednak ma to znaczący związane zachorowalności. Wyłączne karmienie piersią i świadczenie rozszerzonej profilaktyki antyretrowirusowej dla niemowląt są również skuteczne w unikaniu przekazywania.

Pierwszym sposobem zakażenia się wirusem HIV jest droga seksualna. Większość zakażeń wirusem HIV nabywa się poprzez niezabezpieczone stosunki seksualne. Przeniesienie drogą płciową może wystąpić, gdy zakażone wydzieliny seksualne z jednym partnerem do kontaktu z narządów płciowych, jamy ustnej, odbytnicy lub błony śluzowe innego. W krajach o wysokich dochodach, ryzyko kobiet do mężczyzn transmisji jest 0,04% na działania i mężczyzn do kobiet transmisji jest 0,08% na działania. Z różnych powodów, stawki te są od 4 do 10 razy wyższy w krajach o niskich dochodach. Prawidłowe i jednolite stosowanie lateksowych prezerwatyw zmniejsza ryzyko przeniesienia zakażenia HIV seksualnego przez około 85%. Jednakże, środkiem plemnikobójczym może w rzeczywistości zwiększyć szybkość transmisji. Meta-analizie 27 badań obserwacyjnych prowadzonych przed 1999 r. w Afryce Subsaharyjskiej wykazały, że obrzezanie mężczyzn zmniejsza ryzyko zakażenia HIV. Jednakże, kolejnego przeglądu wynika, że korelacja pomiędzy obrzezaniem i HIV w tych badaniach obserwacyjnych może mieć zostały ze względu na czynniki zakłócające. Ponadto wyrażono obawy dotyczące możliwości rozprzestrzeniania się HIV przez niewysterylizowanie ostrza podczas rytuału obrzezania. Później klinicznych, w których nieobrzezanych mężczyzn zostali losowo przydzieleni do lekarskie obrzezany w sterylnych warunkach i Wydano doradztwo i inni ludzie nie byli obrzezani, zostały przeprowadzone w Republice Południowej Afryki, Kenia i Ugandy, wykazujące zmniejszenie kobiet do mężczyzn seksualnej transmisji HIV o 60%, 53% i 51% odpowiednio. W rezultacie, zespół ekspertów powołanych przez WHO i UNAIDS Sekretariat “zaleciła obrzezanie mężczyzn być teraz rozpoznany jako dodatkowej interwencji znaczenie dla zmniejszenia ryzyka zakażeń HIV heteroseksualnych mężczyzn. Kolejnym sposobem jest mnogość infekcji. W przeciwieństwie do innych wirusów, zakażenie wirusem HIV nie daje odporności na dodatkowe zakażenia, szczególnie w przypadku bardziej odległych genetycznie wirusów. Zarówno między-i wewnątrz-klad wielu zakażeń odnotowano [46], a nawet związane z szybszej progresji choroby. Zakażeń wiele dzieli się na dwie kategorie w zależności od terminu nabycia drugiego szczepu. Koinfekcja odnosi się do dwóch szczepów, które wydają się być zdobyte w tym samym czasie (lub zbyt blisko do odróżnienia). Reinfekcji (lub nadkażenia) jest zakażenie drugi szczep na wymierne po raz pierwszy. Obie formy podwójnego zakażenia HIV odnotowano w ostrych i przewlekłych zakażeń na całym świecie.

Kiedy T CD4 + spadek liczby komórek poniżej krytycznego poziomu 200 komórek na μL, odporność komórkowa jest utracona, i zakażeń oportunistycznych różnych drobnoustrojów występują. Pierwsze objawy często zawierają umiarkowane i niewyjaśniona utrata masy ciała, nawracające zakażenia dróg oddechowych (np. zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zapalenie ucha środkowego, zapalenie gardła), zapalenie gruczołu krokowego, wysypki skórne, owrzodzenie i ustnej. Często zakażenia oportunistyczne i nowotwory, które w większości są zazwyczaj kontrolowane przez solidne CD4 + T komórkowego immunitetu następnie zacząć wpływać na pacjenta. Zazwyczaj traci odporność na początku ustnego Candida i Mycobacterium tuberculosis, co prowadzi do zwiększonej podatności na jamy ustnej (pleśniawki), gruźlica. Później reaktywacji wirusów opryszczki utajonych może powodować nasilenie nawrotów opryszczki wykwitów simpleks, półpasiec, Epstein-Barr virus-induced chłoniaków B-komórkowych, lub mięsaka Kaposiego. Zapalenie płuc wywołane przez grzyba Pneumocystis jirovecii jest powszechna i często śmiertelne. W końcowej fazie AIDS, zakażenie wirusem cytomegalii (inny wirus opryszczki) lub Mycobacterium avium complex bardziej widoczne. Nie u wszystkich pacjentów z AIDS uzyskać wszystkie te zakażenia i nowotwory, i że istnieją inne nowotwory i zakażenia, które są mniej widoczne, ale nadal znaczące. Jednym z etapów jest etap latency. Silne obrony immunologicznej zmniejsza liczbę cząstek wirusa we krwi, oznaczenie początku zakażenia klinicznego fazy latencji. Clinical opóźnienia mogą różnić się od dwóch tygodni do 20 lat. W tym wczesnym etapie zakażenia HIV jest aktywny w narządach limfatycznych, gdzie duże ilości wirusa zostać uwięzione w komórkach pęcherzykowych dendrytyczne (FDC) sieci Otaczających tkanek, które są bogate w komórki T CD4 + mogą się zarazić, a cząstki wirusa gromadzić zarówno w komórkach zakażonych wirusem i za wolne. Osoby, które są w tej fazie są jeszcze zakaźne. W tym czasie, CD4 + CD45RO + limfocyty T wykonywania większości obciążenia.