Wirus zespołu nabytego braku odporności u ludzie rozwija się niezwykle powoli i dość delikatnie, przez co bardzo często ciężko jest wykazać jakiekolwiek objawy i sprecyzować występowanie go w organizmie. Potrzebne są do tego szczegółowe badania, na które jednak mało kto się udaje, ze względu na brak specyficznych i skonkretyzowanych objawów.

Ba, przez kilka lat mogą nie występować żadne dolegliwości, nawet ich namiastka, przez co często zakażeni nawet nie zdają sobie sprawy, że są nosicielami. Nawet wtedy, gdy wirus jest już mocno rozprzestrzeniony. W większości przypadków, objawy jednak występują, a naszym jedynym zadaniem jest zwrócić na nie należytą uwagę, co nie zawsze ma odniesienie w rzeczywistości. Często, tuż po zakażeniu, układ odpornościowy daje nam pewnego rodzaju sygnał – chorobę retrowirusowi. Jest to reakcja układu na zakażenie, ale objawy są, można powiedzieć, zupełnie codzienne.

Można bowiem czuć się jak w trakcie grypy – występuje ból głowy, mięśni, poczucie zmęczenia i gorączka. W wielu przypadkach, sądząc, że jest to najzwyczajniejsza w świecie grypa, leczymy ją domowymi sposobami, nie udając się do lekarza. W trakcie bezobjawowego okresu rozwoju wirusa HIV w organizmie, możemy zauważyć zwiększone węzły chłonne w dwóch miejscach na ciele. Także w tym wypadku odczuwamy zmęczenie. Trwa to generalnie przez co najmniej trzy miesiące, a najważniejsze to zauważyć problem i go nie uogólniać. Okres bezobjawowego zakażenia HIV może trwać bardzo długi czas, nawet kilka lat. Następnie zakażony ma do czynienia z chorobami drobnoustrojowymi, a dopiero potem, w trzecim etapie – z AIDS, które posiada już pełnie objawów. Wirus HIV rozwija się szybciej u dzieci, które to nie mają rozwiniętego układu odpornościowego. W obu przypadkach należy dostrzec minimalne objawy, bowiem później może już być za późno. Oczywiście, łatwiej powiedzieć, a trudniej wykonać, w końcu nie każdy do końca przejmuje się niewielkimi objawami chorobowymi, które można pokonać domowymi sposobami.

Uogólniony wykres relacji między kopii wirusa HIV (miano wirusa) oraz liczby komórek CD4 przez średni kurs nieprzetworzonej zakażenia wirusem HIV; konkretnej osoby na przebieg choroby może być bardzo różna. np.: Liczba komórek CD4 + T lub kopia RNA HIV / ml z wirusem HIV-1 wiąże się ze stopniowym spadkiem liczby komórek CD4 + T i wzrost wiremii. Stadium infekcji może być ustalone poprzez pomiar pacjenta liczby komórek CD4 + T, a poziom wirusa HIV we krwi. Zakażenie HIV nie różni się zasadniczo cztery etapy: okres inkubacji, ostre zakażenia, stadium latencji i AIDS.

Początkowym okresie inkubacji na zakażenie przebiega bezobjawowo i zwykle trwa od dwóch do czterech tygodni. W drugim etapie, ostrej infekcji, który trwa średnio 28 dni i mogą obejmować objawy takie jak gorączka, powiększenie węzłów chłonnych (powiększenie węzłów chłonnych), zapalenie gardła (ból gardła), wysypka, bóle mięśniowe (ból mięśni), złe samopoczucie i owrzodzenia w jamie ustnej i przełyku. Stadium opóźnienia, które występuje w trzeciej, pokazuje kilka lub żadnych objawów i może trwać od dwóch tygodni do dwudziestu lat i poza nią. AIDS, czwarty i ostatni etap zakażenia HIV, jak wykazuje objawy różnych zakażeń oportunistycznych. Badania francuskich pacjentów szpitala stwierdził, że około 0,5% zakażonych HIV-1 osób utrzymać wysoki poziom komórek T CD4 i niskie lub niewykrywalne klinicznie wirusa bez leczenia antyretrowirusowego.

Osoby te są sklasyfikowane jako kontrolerzy HIV lub Long-nonprogressors kadencji. Najważniejsze objawy ostrego zakażenia HIV wyglądają następująco. W fazie początkowej HIV występuje zazwyczaj po przeniesieniu płynów ustrojowych osoby zakażonej do osoby niezakażonych. Pierwszym etapem zakażenia pierwotnego lub ostrej infekcji jest okres szybkiego mnożenia się wirusa, który bezpośrednio po indywidualnej ekspozycji na HIV prowadzi do wzrostu liczebności wirusa we krwi obwodowej z poziomem HIV – często zbliża się on nawet do kilku milionów wirusów na 1 ml.