To kolejna choroba zaliczająca się do grupy chorób zakaźnych, a jej początek związany jest z rokiem 1976. W tym roku miało miejsce w Filadelfii spotkanie, w którym uczestnikami byli weterani wojenni. Aż u sto osiemdziesięciu uczestników zdiagnozowano zapalenie płuc, które charakteryzowało się bardzo ciężkim przebiegiem. W jego wyniku śmierć poniosło aż dwadzieścia sześć osób. Lekarzom bardzo trudno było określić co jest przyczyną epidemii, bowiem zarazek nie był w tym czasie znany. Po jakimś czasie udało się jednak rozwikłać tą zagadkę, sprawcą tej choroby okazał się bakteria o nazwie Legionella pneumophila. Nazwa tej choroby jest związana jak łatwo zauważyć z jej pierwszymi ofiarami, czyli legionistami, weteranami. Objawy tej choroby zakaźnej można podzielić na: objawy wczesnego stadium oraz objawy fazy ostrej. Do pierwszej grupy zaliczamy: gorączkę, nudności, suchy kaszel oraz bóle mięśni i głowy. Natomiast do grupy drugiej takie objawy jak: biegunka, bardzo wysoka gorączka, kaszel mokry, puls poniżej sześćdziesięciu uderzeń na minutę, a także chwiejność nastroju. W zaawansowanym stadium choroby legionistów pojawia się również zapalenie płuc. Bakteria wywołująca ta chorobę zakaźną pojawia się w niemal każdym miejscu, a najlepiej żyje się jej w mokrej glebie oraz w wodzie. Idealna temperatura dla tego zarazka to przedział między trzydzieści a czterdzieści pięć stopni Celsjusza. Nie lubi natomiast temperatury, która wynosi więcej niż pięćdziesiąt pięć stopni Celsjusza. Wywołać tą chorobę mogą jednak tylko bardzo duże ilości tej bakterii. Zarazić się tą chorobą można przez powietrze, a nie tak jak może się wydawać w wyniku wypicia zakażonej wody. Niewielkie kropelki wody dostają się do naszego organizmu i „podróżują” do dróg oddechowych i płuc. Taką wodną mgiełkę mogą produkować na przykład urządzenia do inhalacji, urządzenia klimatyzacyjne. Leczenie tej zakaźnej choroby polega przede wszystkim na stosowaniu antybiotyków. Co jakiś czas kurację powtarza się, aby nie doprowadzić do nawrotom choroby weteranów. Udać się do lekarz powinniśmy po pojawieniu się pierwszych objawów, a specjalista od razu zaleci zrobienie analizy krwi oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Na atak tej choroby szczególnie narażone są osoby, które mają osłabioną fizyczną kondycje. Jeśli choroba nie będzie leczona może spowodować zgon, a średnia umieralność wynosi około osiemnaście procent.

W naszej części świata zachorowanie na tą chorobę zakaźna jest bliskie zeru, co nie oznacza jednak, że nic nie musimy wiedzieć na temat cholery. W dzisiejszych czasach choroba ta prawie w ogóle nie pojawia się w tak zwanych rozwiniętych krajach, jednak zdarzają się wyjątki. Gdy wybieramy się w podróż do krajów Trzeciego Świata ryzyko zachorowania gwałtownie rośnie, dlatego nie można tego lekceważyć. W tych rejonach kuli ziemskiej bardzo często można spotkać się z niezadowalającymi warunkami sanitarnymi oraz higienicznymi. Mam tu na myśli kraje afrykańskie, Bliski oraz Daleki Wschód, a także Chiny. Na tych terenach cholera rozpowszechniła się dosyć mocno, dlatego przed podróżą w te rejony zaleca się zaszczepić. Choroba wywołana jest przez przecinkowce, czyli bakterie cholery. Objawami tej choroby zakaźnej są: temperatura ciała wynosząca około trzydzieści trzy stopnie Celsjusza, wymioty, biegunka, skurcze mięsni łydek, wysuszenie śluzowych błon oraz zwiększone pragnienie. Może także wystąpić stan zamroczenia oraz spadek tętniczego ciśnienia. Największym zagrożeniem dla osoby chorej na cholerę jest utrata bardzo dużej ilości płynów. To natomiast może powodować, że nerki chorego ulegają upośledzeniu, a proces krążenia może się załamać. Zarazić się tą chorobą można drogą pokarmową , w wyniku spożycia wody, warzyw czy mięczaków, które to są zanieczyszczone kałem chorych. Bakterie dostając się do jelita człowieka powodują zatrucie całego organizmu. Ponieważ głównym problemem w przypadku tej choroby zakaźnej jest odwodnienie choremu podaje się dożylnie, albo doustnie płyny, tak aby je uzupełnić. Przede wszystkim stosuje się tu solne roztwory, które mają za zadanie wyrównać poziom owych płynów. Na zwalczenie zakażenia natomiast podaje się antybiotyki, a konkretnie tetracykliny. Zaleca się, aby osoby wybierające się w te rejony świata udały się do lekarza. Od niego można bowiem uzyskać informacje odnośnie środków zapobiegawczych. Częściową osłonę naszemu organizmowi daje szczepionka, jednak jeśli chcemy utrzymać odporność to powinniśmy ją powtarzać co sześć miesięcy. Gdy wystąpią u nas wcześniej opisane objawy, które mogą dowodzić o zakażeniu tej choroby, należy bezzwłocznie udać się do specjalisty. W przypadku potwierdzenia, że zaraziliśmy się tą chorobą lekarz poda nam płyny, antybiotyki oraz zaleci kwarantannę.

To jedna z tych chorób, która do końca nie jest wyleczalna, a powodem tego jest niewynalezienie do tej pory „perfekcyjnego” leku na AIDS. Acquired Immune Deficienty to pełna nazwa tej choroby zakaźnej w języku angielskim. Natomiast na nasz język tłumaczy się to jako: zespół nabytego upośledzenia odporności. Jak wszyscy pewnie usłyszeliśmy chorobę tą wywołuje wirus HIV, a pełna jego nazwa brzmi następująco: human immunodeficienty virus. W zasadzie AIDS to nie jest „modelowa” zakaźna choroba, nie posiada objawów specyficznych, ale jednak charakteryzuje się tak zwanym syndromem, czyli zespołem symptomów. Jeśli chodzi o tą chorobę to liczba objawów jest dosyć duża, a poza tym raz się nasilają, po czym znikają zupełnie. Wśród owych objawów „znajdziemy”: gorączkę, utratę wagi ciała, biegunkę, zaburzenia pamięci, zapalenie płuc, poczucie zmęczenia, zapalenie opon mózgowych, pocenie się ( szczególnie o nocnej porze), mięsaki Kaposiego. Po za tymi wyżej wymienionymi objawami choremu „towarzyszy” uczucie przygnębienia, a także często męczą go uporczywe infekcje. Jak wiadomo zakażenie wirusem HIV nie powoduje od razu ataku choroby AIDS, bowiem atak może nastąpić nawet po dziesięciu latach. W etapie zaawansowanym tej choroby typowym objawem jest pojawienie się mięsaków Kaposiego, czyli niezwykle rzadko występujący nowotwór skóry. Do chwili obecnej niestety nie wynaleziona na tą chorobę zakaźną w pełni skutecznego leku, jednak na całym świecie specjaliści nad tym pracują. Miejmy nadzieję, że już niedługo ich praca będzie miała zadowalające wyniki, a chorym na AIDS „załatwi” uwolnienie się od choroby. Trzeba jednak przyznać, że sprawa leku na AIDS nie jest łatwa, a bardzo, bardzo skomplikowana. Jak wygląda przebieg tej choroby zakaźnej? Jak już wcześniej zostało wspomniane po jakimś, nie określonym czasie od zakażenia wirusem HIV ma miejsce ostra infekcja przypominająca nieco typową grypę. Bardzo często zdarza się, że powodem tego stanu rzeczy jest atak drobnoustrojów na organizm. Występują wtedy liczne objawy, między innymi: gorączka, bole stawów, ból głowy, poczucie zmęczenia. Można powiedzieć, że owe objawy się nawzajem zmieniają. Po za tym we krwi osoby chorej wykazuje, że są obecne przeciwciała. Nawet w przypadku ostrego zakażenia wirusem HIV osoba może się czuć dobrze. Jednak poprzez obniżenie poziomu immunologicznego systemu infekcje wręcz nie opuszczają chorego.

Do grupy chorób zakaźnych zaliczamy między innymi: AIDS, czerwonkę, kiłę, chorobę legionistów, lambliozę, trąd oraz cholerę. Pierwsza wymieniona choroba wywołana jest przez wirus HIV. Objawy jakie towarzyszą tej chorobie są różne: biegunka, utrata wagi, gorączka, mięsaki Kaposiego, zapalenie płuc. Zespół nabytego upośledzenia odporności, jak na nasz język tłumaczy się pełną nazwę tej zakaźnej choroby, to choroba jak dotąd w pełni nieuleczalna. Osoba, która zmaga się z tą chorobą jest narażona na wszelkiego rodzaju infekcje, bowiem organizm nie umie się przed nimi bronić. W zaawansowanym stadium AIDS na skórze chorego pojawiają się mięsaki Kaposiego. Jest to nowotwór skóry, który występuje bardzo rzadko. Czerwonka to zakaźna choroba, której bakterie za miejsce ataku „wybrały” jelito grube. Objawami tej choroby są przede wszystkim biegunki, które charakteryzują się dosyć ciężkim przebiegiem. Poza tym u osoby chorej na czerwonkę występuje: gorączka, bóle brzucha, nudności. Zarazki tej choroby mają zdolność szybkiego rozpowszechniania się, dlatego każdy przypadek jest zgłaszany oraz zalecana jest ostrożność i zachowywanie zasad higieny. Dostępna jest także szczepionka przeciw czerwonce, która jednak nie uchroni nas całkowicie przed atakiem zarazków. Chorobę legionistów rozpoznano stosunkowo niedawno, bowiem prawie trzydzieści pięć lat temu, podczas spotkania wojennych weteranów amerykańskich w Filadelfii. Jako objawy tej choroby pojawiają się między innymi: suchy kaszel, nudności, gorączka, biegunka, niski puls, a w stadium zaawansowanym choroby legionistów bardzo często pojawia się zapalanie płuc. Kolejna zakaźna choroba, czyli lamblioza występuje przede wszystkim u osób, które przybywały na obszarach występowania gorącego klimatu. Choroba ta, gdy ma łagodniejszy przebieg nie „wykazuje” żadnych objawów. Natomiast jeśli chodzi o przebieg cięższy to pojawiają się takie objawy jak: biegunka, ból brzucha, wzdęcia oraz znaczna utrata wagi. Osób chorych na trąd jest na świecie mniej więcej sześć milionów, co oznacza że nie jest to choroba tak zwanych dawnych czasów. Za miejsce ataków trąd „przyjął sobie” skórę, błony śluzowe oraz nerwy obwodowe. Rejony, w których ta choroba zakaźna jest najbardziej rozpowszechniona to: kraje Południowej Ameryki oraz kraje leżące w części południowo-zachodniej Afryki.

W przypadku HIV raczej ciężko jest opisywać terapię, bowiem jak na razie nie udało się stworzyć takiego lekarstwa, które w całkowicie wyeliminowałoby wirusa HIV z organizmu człowieka. Osoba zakażona tym wirusem musi przez cały czas żyć z nim, o określonej porze zażywać lekarstwa, a także stosować się do zaleceń lekarskich. Tego wirusa nie można lekceważyć, bowiem do chwili obecnej jest najtrudniejszym wirusem na świecie do wyeliminowania. Powodem owej trudności są ciągle się pojawiające mutacje, które to powodują, że wręcz niemożliwe staje się ustalenie stałej terapii. Nie oznacza to jednak, że osoby zakażone wirusem HIV nie mają jakichkolwiek szans. W roku 1996 została wprowadzona terapia, która do dziś uchodzi za najbardziej skuteczną, przez co jest najczęściej stosowana. Terapia ta nazywa się terapią antyretrowirusową, określaną także jako terapie HAART, a w naszym kraju tą terapie stosuje bezpłatnie około trzech tysięcy osób. Mieszanka leków jest dobierana indywidualnie dla każdego zakażonego, a to wszystko uzależnione jest między innymi od etapu na jakim jest wirus. Jak już wcześniej zostało wspomniane w chwili obecnej nie jesteśmy w stanie całkowicie zniszczyć wirusa HIV, jednak można go zredukować do najmniejszej liczby. Dzięki temu osoba zakażona może normalnie żyć, wirus nie ma większego wpływu na zakażonego. Odpowiednio przeprowadzona terapia powoduje, że cząsteczki wirusa ulegają zniszczeni i później nawet ciężko jest je wykryć we krwi. Jednak terapia ta ma trochę wad, bowiem trzeba leki zażywać regularnie, o tej samej godzinie oraz nie można terapii przerwać. Nawet mała przerwa może spowodować że wirus skumuluje swoje siły oraz w bardzo szybkim tempie rozmnoży się, a więc we krwi będzie go mnóstwo. Trzeba jednak pamiętać, że odpowiednie stosowanie się do zaleceń lekarskich oraz sumienne wykonywanie czynności na jakie składa się terapia wydłuża osobie zakażonej życie. Tak więc nie wolno to traktować jako jakieś ograniczenie, ale jako szanse na normalne życie oraz dożycie długich lat, do naturalnej śmierci. Do właśnie daje nosicielom wirusa HIV nadzieje, że nie zachoruje na ciężką, przewlekłą, śmiertelną chorobę jaką jest AIDS. Walka z tą chorobą jest niezwykle trudna, a przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak skutecznego leku na AIDS. Osoby chore jednak nie mogą się podawać, bowiem postęp w medycynie cechuje się największą dynamicznością.