Jeżeli chodzi o wirusa HIV, ciężko w jego przypadku mówić o leczeniu. Do tej pory, nie wymyślono bowiem lekarstwa dla zakażonych, które całkowicie eliminowało by wirusa z organizmu. Każdy, który został zakażony, musi pogodzić się z tym, że przez całe swoje życie, będzie musiał stosować się do terapii lekarskich i zażywać lekarstwa – o dokładnych porach i w każdych, nawet najbardziej nieprzychylnych dla niego okolicznościach. Jak dotąd, HIV okazuje się najtrudniejszym do zniszczenia w organizmie wirusem, bowiem poprzez swoje ciągłe mutacje, ciężko zastosować dla niego konkretną, stała terapię. Zakażeni mają jednak duże szczęście, bowiem w 1996 roku wprowadzono specjalną terapię, którą stosuje się dzisiaj najczęściej i przynosi najlepsze rezultaty, czyli tzw. terapię antyretrowirusową (HAART).

Tylko w naszym kraju, terapią tą objętych jest ponad trzy tysiące osób, a warto wspomnieć, iż jest to leczenie bezpłatne. Polega ona na tym, że dla każdego zakażonego, indywidualnie dobiera się odpowiednią mieszankę leków (z około 20 dostępnych preparatów), która w konkretnych etapach atakuje wirusa. Celem nie jest tu usunięcie całkowite wirusa, ale zredukowanie go do minimalnej liczby tak, aby zainfekowani mogli normalnie kontynuować swoje życie. Jest to możliwe, bowiem odpowiednia terapia, niszczy cząsteczki wirusa w tak gremialnej części, że ciężko go później wykryć we krwi. Jest jednak kilka wad terapii – tabletki, jak już wyżej wspomniałem, należy zażywać regularnie, o dokładnie ustalonych godzinach i nie wolno nawet na chwilę jej przerywać. Grozi to bowiem skumulowaniem siły wirusa i błyskawicznym namnożeniu się go we krwi zakażonego.

Jest to jednak tylko ograniczenie czy też pewnego rodzaju obowiązek, który jeżeli zostanie dopełniony, pozwoli wydłużyć życie zakażonego, nawet do momentu śmierci naturalnej. To najważniejsze i pozwala dawać nadzieję tym, którzy są nieszczęśliwymi nosicielami wirusa HIV, który wciąż doprowadzić może do AIDS. Ta choroba z kolei, jest przewlekłą chorobą śmiertelną, z którą walka jest niezwykle trudna.

Na temat wirusa HIV krąży cała masa opowieści, które często kompletnie mijają się z prawdą, zaciemniając rzeczywisty obraz tego wirusa. Ludzie wymyślają niestworzone historie, chcąc przekazać swój strach albo źle interpretują fakty. Nie mając więc pojęcia o tym wirusie, możemy usłyszeć kompletnie nieprawdziwe, stereotypowe wręcz historie, które tylko niewłaściwie nas do niego nastawić. Najczęściej słyszanym mitem na temat wirusa HIV, jest jego bezpośrednie utożsamianie z AIDS.

Otóż HIV i AIDS to nie to samo – HIV to jedynie wirus, który jest w stanie wywołać zespół nabytego niedoboru odporności. Najbardziej krzywdzącym mitem, dla osób zakażonych wirusem zespołu nabytego braku odporności, jest niewątpliwie twierdzenie, że nosicielami są tylko homoseksualiści i narkomani. To bzdura i przekonanie, które trzeba tępić – owszem do zarażenia dochodzi częściej w tych kręgach, ale nie można zapominać, że zarazić możemy się także przez transfuzję zakażonej krwi, korzystanie z igieł używanych przez zakażonego czy seks bez odpowiedniego zabezpieczenia. Tak naprawdę do zakażenia może dojść zupełnie przypadkowo i możemy być ofiarami przypadku, którego trzeba unikać.

Mitem bardzo istotnym dla par, które są zakażone, jest ten o wspólnym seksie. Mówi on o tym, że nie ma przeciwwskazań, by osoby takie kochały się bez zabezpieczenia – otóż w takiej sytuacji może dojść do nadkażenia, czyli dołączenie się i rozwój nowej infekcji. Bzdurą jest również twierdzenie, iż możemy stać się nosicielami poprzez ukąszenie komara. Gdyby tak faktycznie było, przed wirusem nie byłoby ucieczki, a chorowała by dużo większa część ludności całego świata. Do zakażenia nie dochodzi także poprzez kontakt ze śliną zainfekowanego – byłoby jej potrzeba około pół litra, a to przy pocałunku czy piciu z jednej szklanki, jest absolutnie niemożliwe. Mity krążą także wokół ciąży – okazuje się, że niebezpieczeństwo, by zarażona matka urodziła dziecko z wirusem HIV to 20-30%, a przy zastosowaniu odpowiednich leków i cesarskiego cięcia – nawet 1-2%. HIV nie jest także wytworem ludzi, wziął się w naturalny sposób od małp afrykańskich.

HIV to skrót, a pełną nazwą jest „Wirus zespołu nabytego braku odporności”. Jest to wirus z rodziny lentiwirusów, który atakuje limfocyty T-pomocnicze. Aktualnie istnieją dwa rodzaje tego wirusa – HIV-1 i HIV-2, który to wolniej ewoluuje. Posiadanie wirusa HIV może, ale wcale nie musi prowadzić do jednej z najbardziej niepożądanych chorób dzisiejszej cywilizacji, czyli AIDS. Pochodzenie wirusa HIV, najprawdopodobniej możemy zawdzięczać afrykańskim małpom, w których owy wirus powstał, a którym następnie zaraził się człowiek. Wirus HIV wnika u zakażonej osoby do wnętrza poszczególnych komórek (mających odpowiednie receptory, dzięki którymi wirus dostanie się do środka) i najczęściej są to właśnie limfocyty T. HIV potrzebuje także tzw. koreceptory, których produkcja u niektórych osób jest ograniczona poprzez wady genetyczne.

Właśnie takie osoby nie zarażają się wirusem HIV, bądź ten rozwija się w ich organizmach na tyle powoli, że w żaden sposób nie jest niebezpieczny. Bajka ta jednak dotyczy zdecydowanej mniejszości, a większość musi zdać się na walkę układu odpornościowego, który nie jest w stanie stale niszczyć wirusa, ponieważ sam jest przez niego pokonywany. Dlaczego bardzo ciężko powstrzymać HIV? Ma on bowiem skłonność do ciągłego przeobrażania się, przez co zarówno układ immunologiczny, jak i farmaceutyka, nie są w stanie opracować odpowiedniej broni.

Czas pomiędzy występowaniem HIV, a pojawieniem się AIDS to zazwyczaj sporo, bo ponad dziesięć lat. Oczywiście istnieją kuracje lekowe na powstrzymywanie, tudzież spowalnianie wirusa, ale ten uodparnia się na dany rodzaj i ciągle trzeba zmieniać kombinacje leków. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że w końcu lekarze opracują skuteczne kuracje na pokonanie wirusa, choć mogą być z tym problemy. Ostatnio amerykańscy lekarze zauważyli bowiem nową odmianę wirusa, który doprowadził do AIDS w około dwa miesiące i był odporny na każde ze znanych do tej pory lekarstw. Czy to przypadek czy początek nowego problemu ludzkości? Czas pokaże…

To jedna z tych chorób, która do końca nie jest wyleczalna, a powodem tego jest niewynalezienie do tej pory „perfekcyjnego” leku na AIDS. Acquired Immune Deficienty to pełna nazwa tej choroby zakaźnej w języku angielskim. Natomiast na nasz język tłumaczy się to jako: zespół nabytego upośledzenia odporności. Jak wszyscy pewnie usłyszeliśmy chorobę tą wywołuje wirus HIV, a pełna jego nazwa brzmi następująco: human immunodeficienty virus. W zasadzie AIDS to nie jest „modelowa” zakaźna choroba, nie posiada objawów specyficznych, ale jednak charakteryzuje się tak zwanym syndromem, czyli zespołem symptomów. Jeśli chodzi o tą chorobę to liczba objawów jest dosyć duża, a poza tym raz się nasilają, po czym znikają zupełnie. Wśród owych objawów „znajdziemy”: gorączkę, utratę wagi ciała, biegunkę, zaburzenia pamięci, zapalenie płuc, poczucie zmęczenia, zapalenie opon mózgowych, pocenie się ( szczególnie o nocnej porze), mięsaki Kaposiego. Po za tymi wyżej wymienionymi objawami choremu „towarzyszy” uczucie przygnębienia, a także często męczą go uporczywe infekcje. Jak wiadomo zakażenie wirusem HIV nie powoduje od razu ataku choroby AIDS, bowiem atak może nastąpić nawet po dziesięciu latach. W etapie zaawansowanym tej choroby typowym objawem jest pojawienie się mięsaków Kaposiego, czyli niezwykle rzadko występujący nowotwór skóry. Do chwili obecnej niestety nie wynaleziona na tą chorobę zakaźną w pełni skutecznego leku, jednak na całym świecie specjaliści nad tym pracują. Miejmy nadzieję, że już niedługo ich praca będzie miała zadowalające wyniki, a chorym na AIDS „załatwi” uwolnienie się od choroby. Trzeba jednak przyznać, że sprawa leku na AIDS nie jest łatwa, a bardzo, bardzo skomplikowana. Jak wygląda przebieg tej choroby zakaźnej? Jak już wcześniej zostało wspomniane po jakimś, nie określonym czasie od zakażenia wirusem HIV ma miejsce ostra infekcja przypominająca nieco typową grypę. Bardzo często zdarza się, że powodem tego stanu rzeczy jest atak drobnoustrojów na organizm. Występują wtedy liczne objawy, między innymi: gorączka, bole stawów, ból głowy, poczucie zmęczenia. Można powiedzieć, że owe objawy się nawzajem zmieniają. Po za tym we krwi osoby chorej wykazuje, że są obecne przeciwciała. Nawet w przypadku ostrego zakażenia wirusem HIV osoba może się czuć dobrze. Jednak poprzez obniżenie poziomu immunologicznego systemu infekcje wręcz nie opuszczają chorego.

Do grupy chorób zakaźnych zaliczamy między innymi: AIDS, czerwonkę, kiłę, chorobę legionistów, lambliozę, trąd oraz cholerę. Pierwsza wymieniona choroba wywołana jest przez wirus HIV. Objawy jakie towarzyszą tej chorobie są różne: biegunka, utrata wagi, gorączka, mięsaki Kaposiego, zapalenie płuc. Zespół nabytego upośledzenia odporności, jak na nasz język tłumaczy się pełną nazwę tej zakaźnej choroby, to choroba jak dotąd w pełni nieuleczalna. Osoba, która zmaga się z tą chorobą jest narażona na wszelkiego rodzaju infekcje, bowiem organizm nie umie się przed nimi bronić. W zaawansowanym stadium AIDS na skórze chorego pojawiają się mięsaki Kaposiego. Jest to nowotwór skóry, który występuje bardzo rzadko. Czerwonka to zakaźna choroba, której bakterie za miejsce ataku „wybrały” jelito grube. Objawami tej choroby są przede wszystkim biegunki, które charakteryzują się dosyć ciężkim przebiegiem. Poza tym u osoby chorej na czerwonkę występuje: gorączka, bóle brzucha, nudności. Zarazki tej choroby mają zdolność szybkiego rozpowszechniania się, dlatego każdy przypadek jest zgłaszany oraz zalecana jest ostrożność i zachowywanie zasad higieny. Dostępna jest także szczepionka przeciw czerwonce, która jednak nie uchroni nas całkowicie przed atakiem zarazków. Chorobę legionistów rozpoznano stosunkowo niedawno, bowiem prawie trzydzieści pięć lat temu, podczas spotkania wojennych weteranów amerykańskich w Filadelfii. Jako objawy tej choroby pojawiają się między innymi: suchy kaszel, nudności, gorączka, biegunka, niski puls, a w stadium zaawansowanym choroby legionistów bardzo często pojawia się zapalanie płuc. Kolejna zakaźna choroba, czyli lamblioza występuje przede wszystkim u osób, które przybywały na obszarach występowania gorącego klimatu. Choroba ta, gdy ma łagodniejszy przebieg nie „wykazuje” żadnych objawów. Natomiast jeśli chodzi o przebieg cięższy to pojawiają się takie objawy jak: biegunka, ból brzucha, wzdęcia oraz znaczna utrata wagi. Osób chorych na trąd jest na świecie mniej więcej sześć milionów, co oznacza że nie jest to choroba tak zwanych dawnych czasów. Za miejsce ataków trąd „przyjął sobie” skórę, błony śluzowe oraz nerwy obwodowe. Rejony, w których ta choroba zakaźna jest najbardziej rozpowszechniona to: kraje Południowej Ameryki oraz kraje leżące w części południowo-zachodniej Afryki.