W dzisiejszych czasach zakażenie się wirusem HIV nie jest kwestią trudną – można mieć kontakt z krwią zakażonego, gdy samemu się tego nie wie, może nastąpić nieszczęśliwy wypadek w szpitalu albo inne, jeszcze bardziej tragiczne wydarzenia, o których słyszał już świat. Na początek jednak, warto zająć się tymi najczęstszymi możliwościami zakażenia się oraz wspomnieć o nieprawdziwych tezach, które mydlą oczy społeczeństwom. Najprostszym sposobem zakażenia jest używanie ostrych przedmiotów, wspólnie z osobą posiadającą wirusa HIV.

Nie chodzi tutaj tylko o strzykawki, bo to oczywiste, ale chociażby sztućce. Wspomniałem o strzykawkach – w przypadku używania tych samych, niezabezpieczonych, lecz to zjawisko występuje przede wszystkim u narkomanów, przekazujących sobie te same strzykawki (zjawisko to występuje coraz rzadziej, ze względu na świadomość narkomanów o zagrożeniu i pojawieniu się nowych metod przyjmowania narkotyków). Zakażenie może pojawić się także podczas ciąży – jeżeli matka ma wirusa HIV, prawdopodobieństwo występowania go u dziecka to nawet 30%. Jeżeli jednak matka korzysta ze specjalnych leków, a także rodzi poprzez cesarskie cięcie, nie ma praktycznie żadnego zagrożenia (maksymalnie 2%). Teraz warto wspomnieć o nieszczęśliwych wypadkach, do których dochodzi na każdym kroku. Ileż było sytuacji, w których robiono w szpitalu transfuzję zakażonej krwi. Ostatnio było słychać o jeszcze brutalniejszych przypadkach – chociażby o celowym zakażaniu HIV, co w żaden sposób nie ma związku z człowieczeństwem. Niestety, takie rzeczy również chodzą po ludziach, a my musimy być niezwykle uważni i mieć świadomość tego z kim się zadajemy, a także dociekać swoich praw w szpitalu.

Tam również jesteśmy narażeni i można powiedzieć, że poprzez potrzebę transfuzji krwi sami, choć nie celowo narażamy się na zakażeniem wirusa. Konieczne są zawsze wszelkie badania, a my powinniśmy wymagać od lekarzy, by ci je przeprowadzali i byli pewni, że dana krew jest jak najbardziej zdrowa i zdatna do transfuzji.

Na temat wirusa HIV krąży cała masa opowieści, które często kompletnie mijają się z prawdą, zaciemniając rzeczywisty obraz tego wirusa. Ludzie wymyślają niestworzone historie, chcąc przekazać swój strach albo źle interpretują fakty. Nie mając więc pojęcia o tym wirusie, możemy usłyszeć kompletnie nieprawdziwe, stereotypowe wręcz historie, które tylko niewłaściwie nas do niego nastawić. Najczęściej słyszanym mitem na temat wirusa HIV, jest jego bezpośrednie utożsamianie z AIDS.

Otóż HIV i AIDS to nie to samo – HIV to jedynie wirus, który jest w stanie wywołać zespół nabytego niedoboru odporności. Najbardziej krzywdzącym mitem, dla osób zakażonych wirusem zespołu nabytego braku odporności, jest niewątpliwie twierdzenie, że nosicielami są tylko homoseksualiści i narkomani. To bzdura i przekonanie, które trzeba tępić – owszem do zarażenia dochodzi częściej w tych kręgach, ale nie można zapominać, że zarazić możemy się także przez transfuzję zakażonej krwi, korzystanie z igieł używanych przez zakażonego czy seks bez odpowiedniego zabezpieczenia. Tak naprawdę do zakażenia może dojść zupełnie przypadkowo i możemy być ofiarami przypadku, którego trzeba unikać.

Mitem bardzo istotnym dla par, które są zakażone, jest ten o wspólnym seksie. Mówi on o tym, że nie ma przeciwwskazań, by osoby takie kochały się bez zabezpieczenia – otóż w takiej sytuacji może dojść do nadkażenia, czyli dołączenie się i rozwój nowej infekcji. Bzdurą jest również twierdzenie, iż możemy stać się nosicielami poprzez ukąszenie komara. Gdyby tak faktycznie było, przed wirusem nie byłoby ucieczki, a chorowała by dużo większa część ludności całego świata. Do zakażenia nie dochodzi także poprzez kontakt ze śliną zainfekowanego – byłoby jej potrzeba około pół litra, a to przy pocałunku czy piciu z jednej szklanki, jest absolutnie niemożliwe. Mity krążą także wokół ciąży – okazuje się, że niebezpieczeństwo, by zarażona matka urodziła dziecko z wirusem HIV to 20-30%, a przy zastosowaniu odpowiednich leków i cesarskiego cięcia – nawet 1-2%. HIV nie jest także wytworem ludzi, wziął się w naturalny sposób od małp afrykańskich.

To choroba zakaźna z grupy tak zwanych przewlekłych, a przenoszona jest przede wszystkim drogą płciową oraz przez łożysko w łonie matki ( wtedy mówimy o kile wrodzonej). Jeśli chodzi o tą zakaźną chorobę to wyróżniamy tu trzy stadia: kiła pierwotna, kiła wtórna oraz kiła trzeciego okresu. Objawami tego pierwszego etapu choroby są czerwone owrzodzenia w miejscu zakażenia, nie powodują one jednak bólu.

W zasadzie tylko w stadium pojawiają się typowe objawy, w kolejnych natomiast objawy mają zróżnicowany charakter. Zanim jednak choroba „przejdzie” z jednego stadium na drugie ma miejsce tak zwany okres bezobjawowy, co może powodować złudzenie, że choroba została wyleczona. W drugim etapie symptomami są: stany zapalne narządów oraz wysypka, a etapie trzecim symptomów jest o wiele więcej: porażenia, kilaki, głębokie owrzodzenia, schorzenia wewnętrznych narządów, psychiczne zaburzenia oraz niemożliwość koordynacji ruchów w trakcie chodzenia. Bakteria o nazwie Treponema pallidum jest przyczyna tej choroby.

Statystyki mówią, że w przypadku dziewięćdziesięciu procent chorych do zakażenia doszło poprzez drogę płciową. W dużo mniejszym stopniu do zakażenia kiłą dochodzi w wyniku używania zakażonych gąbek kąpielowych, szklanek czy też medycznych urządzeń. Przenosić tą chorobę można także poprzez transfuzje krwi, poza tym po przez łożysko matka może zarazić dziecko. To jak wygląda leczenie kiły zależy od tego w jakim stadium znajduje się choroba. W pierwszym oraz drugim etapie leczenie polega na przyjmowaniu przez chorego penicyliny. Takie leczenie trwa przeważnie około sześć miesięcy. Natomiast jeśli chodzi o trzecie stadium to wyzdrowienie jest niestety niemożliwe, bowiem nawet zniszczenie w organizmie chorego wszystkich zarazków nie spowoduje, że zmiany chorobowe się cofną. W tym przypadku leczenie polega na hamowaniu postępu kiły. Kiła to choroba weneryczna dlatego jeśli tylko zauważymy objawy należy szybko udać się do specjalisty oraz unikać stosunków płciowych. Tu warto podkreślić, że najlepszym sposobem na uniknięcie zakażenia jest zachowanie ostrożności przy wyborze partnerów seksualnych. Trzeba także wiedzieć, że skórne zmiany na płciowych narządach nie muszą wskazywać, że dana osoba choruje na kiłę. Należy jednak koniecznie wyjaśnić to u lekarza. Natomiast kobietom w ciąży zaleca się badanie na obecność zarazków tej zakaźnej choroby.

Kolejną drogą zakażenia wirusem HIV jest droga krwi lub produktów. Generalnie, jeśli zakażona krew zetknie się z jakąkolwiek z otwartych ran, HIV mogą zostać przekazane. Ta trasa przesyłu może liczyć na zakażenia przyjmujących narkotyki drogą dożylną, hemophiliacs i odbiorców transfuzji krwi (choć większość transfuzje są sprawdzane na obecność HIV w krajach rozwiniętych) i produkty krwiopochodne. Jest to również zagrożenie dla osób otrzymujących opieki medycznej w regionach, gdzie jest powszechnie normom higieny użytkowania sprzętu wstrzyknięcia, takie jak ponowne użycie igieł w krajach Trzeciego Świata. Pracowników służby zdrowia, takich jak pielęgniarki, pracownicy laboratorium, lekarze również zostały zakażone, choć występuje rzadziej. Od przeniesienia zakażenia HIV przez krew stała się znana na personel medyczny mają obowiązek bronić się przed kontaktem z krwią poprzez wykorzystanie środków ostrożności Universal. Ludzie, którzy dawania i otrzymywania tatuaże, piercing, nacinanie i procedur mogą również być narażone na ryzyko zakażenia. HIV stwierdzono w niewielkim stężeniu w ślinie, łzach i moczu osób zakażonych, ale nie ma zarejestrowanych przypadków zakażenia tych wydzielin i potencjalne ryzyko zarażenia jest niewielkie. Nie jest możliwe dla komarów przekazywania wirusa HIV. Wirus HIV może przenieść się także drogą z matki na dziecko. Transmisji wirusa z matki na dziecko może wystąpić w macicy (w czasie ciąży), przy porodzie, albo poprzez karmienie piersią. W przypadku braku leczenia, szybkość transmisji do urodzenia między matką a dzieckiem jest około 25%. Jednakże w przypadku skojarzonego leczenia uzależnień od narkotyków i Cesarian sekcji są dostępne, to ryzyko to można zmniejszyć do zaledwie jeden procent. po urodzeniu od matki do przekazania dziecka może być w znacznym stopniu zapobiegać poprzez całkowite unikanie karmienia piersią, jednak ma to znaczący związane zachorowalności. Wyłączne karmienie piersią i świadczenie rozszerzonej profilaktyki antyretrowirusowej dla niemowląt są również skuteczne w unikaniu przekazywania.