W dzisiejszych czasach zakażenie się wirusem HIV nie jest kwestią trudną – można mieć kontakt z krwią zakażonego, gdy samemu się tego nie wie, może nastąpić nieszczęśliwy wypadek w szpitalu albo inne, jeszcze bardziej tragiczne wydarzenia, o których słyszał już świat. Na początek jednak, warto zająć się tymi najczęstszymi możliwościami zakażenia się oraz wspomnieć o nieprawdziwych tezach, które mydlą oczy społeczeństwom. Najprostszym sposobem zakażenia jest używanie ostrych przedmiotów, wspólnie z osobą posiadającą wirusa HIV.

Nie chodzi tutaj tylko o strzykawki, bo to oczywiste, ale chociażby sztućce. Wspomniałem o strzykawkach – w przypadku używania tych samych, niezabezpieczonych, lecz to zjawisko występuje przede wszystkim u narkomanów, przekazujących sobie te same strzykawki (zjawisko to występuje coraz rzadziej, ze względu na świadomość narkomanów o zagrożeniu i pojawieniu się nowych metod przyjmowania narkotyków). Zakażenie może pojawić się także podczas ciąży – jeżeli matka ma wirusa HIV, prawdopodobieństwo występowania go u dziecka to nawet 30%. Jeżeli jednak matka korzysta ze specjalnych leków, a także rodzi poprzez cesarskie cięcie, nie ma praktycznie żadnego zagrożenia (maksymalnie 2%). Teraz warto wspomnieć o nieszczęśliwych wypadkach, do których dochodzi na każdym kroku. Ileż było sytuacji, w których robiono w szpitalu transfuzję zakażonej krwi. Ostatnio było słychać o jeszcze brutalniejszych przypadkach – chociażby o celowym zakażaniu HIV, co w żaden sposób nie ma związku z człowieczeństwem. Niestety, takie rzeczy również chodzą po ludziach, a my musimy być niezwykle uważni i mieć świadomość tego z kim się zadajemy, a także dociekać swoich praw w szpitalu.

Tam również jesteśmy narażeni i można powiedzieć, że poprzez potrzebę transfuzji krwi sami, choć nie celowo narażamy się na zakażeniem wirusa. Konieczne są zawsze wszelkie badania, a my powinniśmy wymagać od lekarzy, by ci je przeprowadzali i byli pewni, że dana krew jest jak najbardziej zdrowa i zdatna do transfuzji.

Stały związek, jak wynika nie tylko z badań specjalistów, ale także z doświadczenia wielu ludzi, to związek bezpieczny. Bycie wiernym i nie uleganie pokusom, może uratować nam życie, a dobór odpowiedniego partnera to absolutna podstawa. Jeżeli chcemy być absolutnie pewni, że nie zarazimy się wirusem HIV, musimy o potencjalnym partnerze wiedzieć kilka podstawowych rzeczy. Najważniejszą z nich, jest wiedza na temat tego, ilu miał przed nami partnerów seksualnych. Im więcej ich było, tym większa była szansa zarażenia się wirusem HIV.

Wiele było już sytuacji zakażenia się wirusem HIV od partnera, który nie był z nami szczery, bądź sam nie wiedział o swoim zakażeniu. Nie mówię już o ekstremalnych sytuacjach, w których ktoś specjalnie zarażał inne osoby, bo to podchodzi pod absolutne wynaturzenie i zachowanie patologiczne. Bardzo ważne są także pytania o kontakty homoseksualne oraz używanie narkotyków – choć jest to trudne, niezbędne, aby poczuć się bezpiecznie. Rzecz jasna nie zawsze dowiemy się całej prawdy, ale nic tak nie poprawia poczucia bezpieczeństwa jak szczera rozmowa z partnerem oraz wspólne powiedzenie sobie, czego wzajemnie od siebie oczekujecie.

Potrzeba w pewnych sytuacjach pewności siebie i dobrania odpowiednich słów, a także zachowanie odpowiedniego tonu po to, aby nie urazić partnera. Jeżeli wszystko zostanie wyjaśnione – szansa na bezpieczeństwo i szczęśliwe partnerstwo, są bardzo blisko. Zdarzają się jednak nieprzyjemne sytuacje, w których jeden z partnerów nie jest osobą wierną. Wtedy należy zastanowić się czy warto być z kimś takim, bo nie dość, że nie wykazuje on zaangażowania w miłości, to jeszcze naraża nas na niebezpieczeństwa związane z wirusem HIV. Inną kwestią jest zakażenie się wirusem HIV w inny sposób, np. poprzez transfuzję krwi czy w salonie tatuażu. Wtedy związek zostaje poddany prawdziwej próbie i jest szansa na zweryfikowanie, czy faktycznie był to związek oparty na prawdziwej miłości i zaufaniu. Warto wtedy szczerze porozmawiać i wesprzeć zakażonego partnera, jednocześnie zapewniając go, że miłość jest absolutnie ważniejsza niż cokolwiek innego. To niezwykle istotne dla drugiej osoby.

Jeżeli chodzi o wirusa HIV, ciężko w jego przypadku mówić o leczeniu. Do tej pory, nie wymyślono bowiem lekarstwa dla zakażonych, które całkowicie eliminowało by wirusa z organizmu. Każdy, który został zakażony, musi pogodzić się z tym, że przez całe swoje życie, będzie musiał stosować się do terapii lekarskich i zażywać lekarstwa – o dokładnych porach i w każdych, nawet najbardziej nieprzychylnych dla niego okolicznościach. Jak dotąd, HIV okazuje się najtrudniejszym do zniszczenia w organizmie wirusem, bowiem poprzez swoje ciągłe mutacje, ciężko zastosować dla niego konkretną, stała terapię. Zakażeni mają jednak duże szczęście, bowiem w 1996 roku wprowadzono specjalną terapię, którą stosuje się dzisiaj najczęściej i przynosi najlepsze rezultaty, czyli tzw. terapię antyretrowirusową (HAART).

Tylko w naszym kraju, terapią tą objętych jest ponad trzy tysiące osób, a warto wspomnieć, iż jest to leczenie bezpłatne. Polega ona na tym, że dla każdego zakażonego, indywidualnie dobiera się odpowiednią mieszankę leków (z około 20 dostępnych preparatów), która w konkretnych etapach atakuje wirusa. Celem nie jest tu usunięcie całkowite wirusa, ale zredukowanie go do minimalnej liczby tak, aby zainfekowani mogli normalnie kontynuować swoje życie. Jest to możliwe, bowiem odpowiednia terapia, niszczy cząsteczki wirusa w tak gremialnej części, że ciężko go później wykryć we krwi. Jest jednak kilka wad terapii – tabletki, jak już wyżej wspomniałem, należy zażywać regularnie, o dokładnie ustalonych godzinach i nie wolno nawet na chwilę jej przerywać. Grozi to bowiem skumulowaniem siły wirusa i błyskawicznym namnożeniu się go we krwi zakażonego.

Jest to jednak tylko ograniczenie czy też pewnego rodzaju obowiązek, który jeżeli zostanie dopełniony, pozwoli wydłużyć życie zakażonego, nawet do momentu śmierci naturalnej. To najważniejsze i pozwala dawać nadzieję tym, którzy są nieszczęśliwymi nosicielami wirusa HIV, który wciąż doprowadzić może do AIDS. Ta choroba z kolei, jest przewlekłą chorobą śmiertelną, z którą walka jest niezwykle trudna.

W naszej części świata zachorowanie na tą chorobę zakaźna jest bliskie zeru, co nie oznacza jednak, że nic nie musimy wiedzieć na temat cholery. W dzisiejszych czasach choroba ta prawie w ogóle nie pojawia się w tak zwanych rozwiniętych krajach, jednak zdarzają się wyjątki. Gdy wybieramy się w podróż do krajów Trzeciego Świata ryzyko zachorowania gwałtownie rośnie, dlatego nie można tego lekceważyć. W tych rejonach kuli ziemskiej bardzo często można spotkać się z niezadowalającymi warunkami sanitarnymi oraz higienicznymi. Mam tu na myśli kraje afrykańskie, Bliski oraz Daleki Wschód, a także Chiny. Na tych terenach cholera rozpowszechniła się dosyć mocno, dlatego przed podróżą w te rejony zaleca się zaszczepić. Choroba wywołana jest przez przecinkowce, czyli bakterie cholery. Objawami tej choroby zakaźnej są: temperatura ciała wynosząca około trzydzieści trzy stopnie Celsjusza, wymioty, biegunka, skurcze mięsni łydek, wysuszenie śluzowych błon oraz zwiększone pragnienie. Może także wystąpić stan zamroczenia oraz spadek tętniczego ciśnienia. Największym zagrożeniem dla osoby chorej na cholerę jest utrata bardzo dużej ilości płynów. To natomiast może powodować, że nerki chorego ulegają upośledzeniu, a proces krążenia może się załamać. Zarazić się tą chorobą można drogą pokarmową , w wyniku spożycia wody, warzyw czy mięczaków, które to są zanieczyszczone kałem chorych. Bakterie dostając się do jelita człowieka powodują zatrucie całego organizmu. Ponieważ głównym problemem w przypadku tej choroby zakaźnej jest odwodnienie choremu podaje się dożylnie, albo doustnie płyny, tak aby je uzupełnić. Przede wszystkim stosuje się tu solne roztwory, które mają za zadanie wyrównać poziom owych płynów. Na zwalczenie zakażenia natomiast podaje się antybiotyki, a konkretnie tetracykliny. Zaleca się, aby osoby wybierające się w te rejony świata udały się do lekarza. Od niego można bowiem uzyskać informacje odnośnie środków zapobiegawczych. Częściową osłonę naszemu organizmowi daje szczepionka, jednak jeśli chcemy utrzymać odporność to powinniśmy ją powtarzać co sześć miesięcy. Gdy wystąpią u nas wcześniej opisane objawy, które mogą dowodzić o zakażeniu tej choroby, należy bezzwłocznie udać się do specjalisty. W przypadku potwierdzenia, że zaraziliśmy się tą chorobą lekarz poda nam płyny, antybiotyki oraz zaleci kwarantannę.

W przypadku HIV raczej ciężko jest opisywać terapię, bowiem jak na razie nie udało się stworzyć takiego lekarstwa, które w całkowicie wyeliminowałoby wirusa HIV z organizmu człowieka. Osoba zakażona tym wirusem musi przez cały czas żyć z nim, o określonej porze zażywać lekarstwa, a także stosować się do zaleceń lekarskich. Tego wirusa nie można lekceważyć, bowiem do chwili obecnej jest najtrudniejszym wirusem na świecie do wyeliminowania. Powodem owej trudności są ciągle się pojawiające mutacje, które to powodują, że wręcz niemożliwe staje się ustalenie stałej terapii. Nie oznacza to jednak, że osoby zakażone wirusem HIV nie mają jakichkolwiek szans. W roku 1996 została wprowadzona terapia, która do dziś uchodzi za najbardziej skuteczną, przez co jest najczęściej stosowana. Terapia ta nazywa się terapią antyretrowirusową, określaną także jako terapie HAART, a w naszym kraju tą terapie stosuje bezpłatnie około trzech tysięcy osób. Mieszanka leków jest dobierana indywidualnie dla każdego zakażonego, a to wszystko uzależnione jest między innymi od etapu na jakim jest wirus. Jak już wcześniej zostało wspomniane w chwili obecnej nie jesteśmy w stanie całkowicie zniszczyć wirusa HIV, jednak można go zredukować do najmniejszej liczby. Dzięki temu osoba zakażona może normalnie żyć, wirus nie ma większego wpływu na zakażonego. Odpowiednio przeprowadzona terapia powoduje, że cząsteczki wirusa ulegają zniszczeni i później nawet ciężko jest je wykryć we krwi. Jednak terapia ta ma trochę wad, bowiem trzeba leki zażywać regularnie, o tej samej godzinie oraz nie można terapii przerwać. Nawet mała przerwa może spowodować że wirus skumuluje swoje siły oraz w bardzo szybkim tempie rozmnoży się, a więc we krwi będzie go mnóstwo. Trzeba jednak pamiętać, że odpowiednie stosowanie się do zaleceń lekarskich oraz sumienne wykonywanie czynności na jakie składa się terapia wydłuża osobie zakażonej życie. Tak więc nie wolno to traktować jako jakieś ograniczenie, ale jako szanse na normalne życie oraz dożycie długich lat, do naturalnej śmierci. Do właśnie daje nosicielom wirusa HIV nadzieje, że nie zachoruje na ciężką, przewlekłą, śmiertelną chorobę jaką jest AIDS. Walka z tą chorobą jest niezwykle trudna, a przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak skutecznego leku na AIDS. Osoby chore jednak nie mogą się podawać, bowiem postęp w medycynie cechuje się największą dynamicznością.