W dzisiejszych czasach zakażenie się wirusem HIV nie jest kwestią trudną – można mieć kontakt z krwią zakażonego, gdy samemu się tego nie wie, może nastąpić nieszczęśliwy wypadek w szpitalu albo inne, jeszcze bardziej tragiczne wydarzenia, o których słyszał już świat. Na początek jednak, warto zająć się tymi najczęstszymi możliwościami zakażenia się oraz wspomnieć o nieprawdziwych tezach, które mydlą oczy społeczeństwom. Najprostszym sposobem zakażenia jest używanie ostrych przedmiotów, wspólnie z osobą posiadającą wirusa HIV.

Nie chodzi tutaj tylko o strzykawki, bo to oczywiste, ale chociażby sztućce. Wspomniałem o strzykawkach – w przypadku używania tych samych, niezabezpieczonych, lecz to zjawisko występuje przede wszystkim u narkomanów, przekazujących sobie te same strzykawki (zjawisko to występuje coraz rzadziej, ze względu na świadomość narkomanów o zagrożeniu i pojawieniu się nowych metod przyjmowania narkotyków). Zakażenie może pojawić się także podczas ciąży – jeżeli matka ma wirusa HIV, prawdopodobieństwo występowania go u dziecka to nawet 30%. Jeżeli jednak matka korzysta ze specjalnych leków, a także rodzi poprzez cesarskie cięcie, nie ma praktycznie żadnego zagrożenia (maksymalnie 2%). Teraz warto wspomnieć o nieszczęśliwych wypadkach, do których dochodzi na każdym kroku. Ileż było sytuacji, w których robiono w szpitalu transfuzję zakażonej krwi. Ostatnio było słychać o jeszcze brutalniejszych przypadkach – chociażby o celowym zakażaniu HIV, co w żaden sposób nie ma związku z człowieczeństwem. Niestety, takie rzeczy również chodzą po ludziach, a my musimy być niezwykle uważni i mieć świadomość tego z kim się zadajemy, a także dociekać swoich praw w szpitalu.

Tam również jesteśmy narażeni i można powiedzieć, że poprzez potrzebę transfuzji krwi sami, choć nie celowo narażamy się na zakażeniem wirusa. Konieczne są zawsze wszelkie badania, a my powinniśmy wymagać od lekarzy, by ci je przeprowadzali i byli pewni, że dana krew jest jak najbardziej zdrowa i zdatna do transfuzji.

Jeżeli chodzi o wirusa HIV, ciężko w jego przypadku mówić o leczeniu. Do tej pory, nie wymyślono bowiem lekarstwa dla zakażonych, które całkowicie eliminowało by wirusa z organizmu. Każdy, który został zakażony, musi pogodzić się z tym, że przez całe swoje życie, będzie musiał stosować się do terapii lekarskich i zażywać lekarstwa – o dokładnych porach i w każdych, nawet najbardziej nieprzychylnych dla niego okolicznościach. Jak dotąd, HIV okazuje się najtrudniejszym do zniszczenia w organizmie wirusem, bowiem poprzez swoje ciągłe mutacje, ciężko zastosować dla niego konkretną, stała terapię. Zakażeni mają jednak duże szczęście, bowiem w 1996 roku wprowadzono specjalną terapię, którą stosuje się dzisiaj najczęściej i przynosi najlepsze rezultaty, czyli tzw. terapię antyretrowirusową (HAART).

Tylko w naszym kraju, terapią tą objętych jest ponad trzy tysiące osób, a warto wspomnieć, iż jest to leczenie bezpłatne. Polega ona na tym, że dla każdego zakażonego, indywidualnie dobiera się odpowiednią mieszankę leków (z około 20 dostępnych preparatów), która w konkretnych etapach atakuje wirusa. Celem nie jest tu usunięcie całkowite wirusa, ale zredukowanie go do minimalnej liczby tak, aby zainfekowani mogli normalnie kontynuować swoje życie. Jest to możliwe, bowiem odpowiednia terapia, niszczy cząsteczki wirusa w tak gremialnej części, że ciężko go później wykryć we krwi. Jest jednak kilka wad terapii – tabletki, jak już wyżej wspomniałem, należy zażywać regularnie, o dokładnie ustalonych godzinach i nie wolno nawet na chwilę jej przerywać. Grozi to bowiem skumulowaniem siły wirusa i błyskawicznym namnożeniu się go we krwi zakażonego.

Jest to jednak tylko ograniczenie czy też pewnego rodzaju obowiązek, który jeżeli zostanie dopełniony, pozwoli wydłużyć życie zakażonego, nawet do momentu śmierci naturalnej. To najważniejsze i pozwala dawać nadzieję tym, którzy są nieszczęśliwymi nosicielami wirusa HIV, który wciąż doprowadzić może do AIDS. Ta choroba z kolei, jest przewlekłą chorobą śmiertelną, z którą walka jest niezwykle trudna.

Wirus zespołu nabytego braku odporności u ludzie rozwija się niezwykle powoli i dość delikatnie, przez co bardzo często ciężko jest wykazać jakiekolwiek objawy i sprecyzować występowanie go w organizmie. Potrzebne są do tego szczegółowe badania, na które jednak mało kto się udaje, ze względu na brak specyficznych i skonkretyzowanych objawów.

Ba, przez kilka lat mogą nie występować żadne dolegliwości, nawet ich namiastka, przez co często zakażeni nawet nie zdają sobie sprawy, że są nosicielami. Nawet wtedy, gdy wirus jest już mocno rozprzestrzeniony. W większości przypadków, objawy jednak występują, a naszym jedynym zadaniem jest zwrócić na nie należytą uwagę, co nie zawsze ma odniesienie w rzeczywistości. Często, tuż po zakażeniu, układ odpornościowy daje nam pewnego rodzaju sygnał – chorobę retrowirusowi. Jest to reakcja układu na zakażenie, ale objawy są, można powiedzieć, zupełnie codzienne.

Można bowiem czuć się jak w trakcie grypy – występuje ból głowy, mięśni, poczucie zmęczenia i gorączka. W wielu przypadkach, sądząc, że jest to najzwyczajniejsza w świecie grypa, leczymy ją domowymi sposobami, nie udając się do lekarza. W trakcie bezobjawowego okresu rozwoju wirusa HIV w organizmie, możemy zauważyć zwiększone węzły chłonne w dwóch miejscach na ciele. Także w tym wypadku odczuwamy zmęczenie. Trwa to generalnie przez co najmniej trzy miesiące, a najważniejsze to zauważyć problem i go nie uogólniać. Okres bezobjawowego zakażenia HIV może trwać bardzo długi czas, nawet kilka lat. Następnie zakażony ma do czynienia z chorobami drobnoustrojowymi, a dopiero potem, w trzecim etapie – z AIDS, które posiada już pełnie objawów. Wirus HIV rozwija się szybciej u dzieci, które to nie mają rozwiniętego układu odpornościowego. W obu przypadkach należy dostrzec minimalne objawy, bowiem później może już być za późno. Oczywiście, łatwiej powiedzieć, a trudniej wykonać, w końcu nie każdy do końca przejmuje się niewielkimi objawami chorobowymi, które można pokonać domowymi sposobami.

Zarazki, które wywołują tą chorobę nazywają się rzęsistkami i pochodzą z tak zwanej rodziny wiciowców. Miejscami bytowania tych pierwotniaków są najczęściej: cewka moczowa, pochwa oraz gruczoł krokowy. W ludzkim organizmie pierwotniaki te występują w niewielkich ilościach i nie wywołują żadnych reakcji niepożądanych. Gdy jednak to tej małej ilości „dołączą” inne to wtedy w wyniku ich nagromadzenia pojawia się choroba o nazwie rzęsistkowica. Zarazek ten rozwija się głównie w ciele kobiecym jednak może pojawić się także u mężczyzn. U kobiet objawami tej choroby są: uczucie pieczenia w trakcie mycia, swędzenie, pieczenie w pochwie, wydzielina z pochwy, która ma nieprzyjemny zapach, jest zielona i pienista.

Natomiast u mężczyzna w przypadku tej zakaźnej choroby pojawia się: pieczenie w cewce moczowej, silne parcie na mocz oraz wydzielina pienista z moczowej cewki. Zarażenie się tą choroba ma miejsce przeważnie w trakcie stosunku płciowego. Jednak trzeba podkreślić, że do zakażenia może dojść także w wyniku kontaktu pośredniego, na przykład podczas korzystania z toalety, kąpieli w basenie, używania zakażonych ręczników. Poza tym pierwotniak, który wywołuje tą chorobę może rozmnożyć się sam, bez jakichkolwiek zewnętrznych czynników. Taka sytuacja może mieć miejsce między innymi, gdy dana osoba przesadnie dba o higienę lub po antybiotykowej kuracji. Obecnie na rynku medycznym znajdziemy wiele środków, które potrafią doprowadzić to wyleczenia z tej choroby. Mają one różną postać i podaje się je dożylnie, albo doustnie. Kobietom przeważnie przepisuje się czopki dopochwowe, ponieważ zapewniają one właściwie brak jakichkolwiek ubocznych skutków.

Kuracje musza stosować obydwoje z partnerów, bowiem tylko wtedy może być ona skuteczna i zakażenie się nie odnowi. W trakcie leczenia należy unikać stosunków seksualnych, a także spożywania napojów zawierających alkohol. Choroba ta przybiera formę przewlekłą, ostrą, ale także może być bezobjawowa. Choroby tej raczej trudno jest uniknąć, jednak pewnym zabezpieczeniem jest wierność oraz zachowanie zasad higieny podczas korzystania z obcych toalet. Trzeba pamiętać, że przesadna dbałość o higienę sprzyja zwiększeniu się podatności na infekcje. To bowiem powoduje, że zostaje zaburzone środowisko naturalne. Szczególnie powinny także uważać kobiety w ciąży, ponieważ leczenie tej choroby w trakcie pierwszego trymestru może być dla dziecka szkodliwe.

Choroba ta ma kilka nazw, a są to: shigeloza, bakteryjna czerwonka oraz dyzenteria. To zakaźna choroba, której bakterie atakują jelito grube. Najbardziej charakterystycznym objawem czerwonki są biegunki, które mają bardzo ciężki przebieg. Zarazki wywołują uszkodzenie śluzowej błony jelita, a przy tym powodują jej obumieranie, a nawet zdarza się nieraz przebicie ściany tego narządu. Tego typu bakterie produkują substancje, które nazywają się egzotoksynami. Są to substancje trujące, a ich wniknięcie do krwi powoduje, że pojawiają się objawy porażenia, a także występuje zaburzenie nerwowego układu. Oprócz wcześniej wspomnianych biegunek do objawów tej choroby zaliczamy również: nudności, gorączkę, osłabienie krążenia oraz kolkowe bóle brzucha. Bakteryjna czerwonka to choroba charakteryzująca się zdolnością do bardzo szybkiego rozprzestrzeniania się, dlatego też obowiązkiem lekarza jest jej zgłoszenie odpowiednim służbom. Do zarażenia się tą chorobą wystarczy niewiele, bowiem może to mieć miejsce w wyniku kontaktu z chorym, przez wodę, pokarm. Poza tym bakterie tej zakaźnej choroby mogą przenosić muchy, które później mogą je przenosić na pokarm. Leczenie tej choroby polega na zwalczeniu infekcji oraz towarzyszących objawów. Aby pokonać zarazki czerwonki potrzebna jest dosyć duża liczba antybiotyków. Podaje się także kroplówkę, ponieważ biegunki prowadzą do dużego odwodnienia organizmu. Niekiedy niezbędne okazuje się być zastosowanie sztucznego odżywiania, jednak stosuje się to w bardzo ciężkich przypadkach. Jak już wcześniej zostało wspomniane do zakażenia tą chorobą zachodzi stosunkowo łatwo, dlatego przebywając w krajach tropikalnych oraz u nas w okresie letnim należy zachowywać się zgodnie z podstawowymi regułami higieny. Mam tu na myśli takie czynności jak przechowywanie żywności, wody oraz przyrządzanie potraw. Warto także pamiętać, że lód i zimne napoje mogą powodować wyziębienie jelita, co z kolei może przyczynić się do powstania tak zwanej ukrytej czerwonki. Dostępna jest także szczepionka przeciw tej chorobie, która co prawda nie uchroni nas w pełni przed chorobą jednak powoduje, że ewentualne objawy będą mieć łagodniejszy przebieg. Jeśli jednak od razu po pojawieniu się objawów udamy się do specjalisty, możemy być pewni, że unikniemy poważnych komplikacji. Warto także pamiętać, że jako zarażeni jesteśmy dla innych niebezpieczeństwem, dlatego dbałość o sprawy higieniczne jest tu podstawą.