Świadomość Polaków jeśli chodzi o wirusa HIV, z roku na rok rośnie. Wciąż jednak, myślimy stereotypowo i nie jesteśmy w stanie myśleć racjonalnie w chwili zagrożenia. Niby mówi się o nie uprawianiu seksu bez zabezpieczenia, a robieniu cyklicznych badań i czy wierności w związku, ale nie stosujemy się, do tak ważnych przecież, zaleceń.

Strach przed wirusem HIV pojawia się dopiero, kiedy istnieje realna szansa, że jesteśmy nim zakażeni, po fakcie… Nie chodzi tu do końca o to, żeby na każdym kroku żyć w strachu i bać się, że za rogiem ktoś chlapnie na nas zakażoną krwią, ale mieć świadomość tego, że HIV i AIDS to nie wymysł wzięty z kosmosu. Ten strach to świadomość przed wirusem, która może uczynić nas bardziej zabezpieczonymi na każdy wypadek.

Okazuje się, że strachem tym jest też wiedza – ludzie, którzy są w tym aspekcie doskonale wyedukowani i potrafią myśleć racjonalnie, z pewnością mają mniejsze szanse na zakażenie się chorobą. Należy wyzbyć się przekonania, że problem wirusa istnieje tylko w określonych kręgach – homoseksualistów czy narkomanów. Każdy błąd, tzn. stosunek seksualny z przypadkową osobą, może skończyć się tragicznie. Uświadamianie tego procederu jest niezwykle istotne, by życie społeczne przebiegało prawidłowo i by ryzyko zakażenia wśród młodych ludzi ograniczyć do minimum. To właśnie ci młodzi, prowadzący aktywnie seksualny tryb życia, często uczęszczający na imprezy wszelkiego rodzaju, są najbardziej narażeni na zakażenie się wirusem. Konieczne są częste badania, a najlepiej – ograniczenie takiego ryzyka i zaprzestanie prowadzenia takiego właśnie trybu życia. Wyciągając więc wnioski ostateczne, należy powiedzieć, że nie należy się bać wirusa HIV, ale mieć o nim pełną wiedzę i stosować ją w życiu codziennym. Ważne jest również, aby nie ignorować zagrożenia i nie zrzucać niebezpieczeństwa zarażeniem na kogoś innego, ignorancja może tylko poprowadzić każdego z nas do poważnych kłopotów, które w konsekwencjo mogą skończyć się nawet śmiercią. Należy o tym pamiętać.

HIV to skrót, a pełną nazwą jest „Wirus zespołu nabytego braku odporności”. Jest to wirus z rodziny lentiwirusów, który atakuje limfocyty T-pomocnicze. Aktualnie istnieją dwa rodzaje tego wirusa – HIV-1 i HIV-2, który to wolniej ewoluuje. Posiadanie wirusa HIV może, ale wcale nie musi prowadzić do jednej z najbardziej niepożądanych chorób dzisiejszej cywilizacji, czyli AIDS. Pochodzenie wirusa HIV, najprawdopodobniej możemy zawdzięczać afrykańskim małpom, w których owy wirus powstał, a którym następnie zaraził się człowiek. Wirus HIV wnika u zakażonej osoby do wnętrza poszczególnych komórek (mających odpowiednie receptory, dzięki którymi wirus dostanie się do środka) i najczęściej są to właśnie limfocyty T. HIV potrzebuje także tzw. koreceptory, których produkcja u niektórych osób jest ograniczona poprzez wady genetyczne.

Właśnie takie osoby nie zarażają się wirusem HIV, bądź ten rozwija się w ich organizmach na tyle powoli, że w żaden sposób nie jest niebezpieczny. Bajka ta jednak dotyczy zdecydowanej mniejszości, a większość musi zdać się na walkę układu odpornościowego, który nie jest w stanie stale niszczyć wirusa, ponieważ sam jest przez niego pokonywany. Dlaczego bardzo ciężko powstrzymać HIV? Ma on bowiem skłonność do ciągłego przeobrażania się, przez co zarówno układ immunologiczny, jak i farmaceutyka, nie są w stanie opracować odpowiedniej broni.

Czas pomiędzy występowaniem HIV, a pojawieniem się AIDS to zazwyczaj sporo, bo ponad dziesięć lat. Oczywiście istnieją kuracje lekowe na powstrzymywanie, tudzież spowalnianie wirusa, ale ten uodparnia się na dany rodzaj i ciągle trzeba zmieniać kombinacje leków. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że w końcu lekarze opracują skuteczne kuracje na pokonanie wirusa, choć mogą być z tym problemy. Ostatnio amerykańscy lekarze zauważyli bowiem nową odmianę wirusa, który doprowadził do AIDS w około dwa miesiące i był odporny na każde ze znanych do tej pory lekarstw. Czy to przypadek czy początek nowego problemu ludzkości? Czas pokaże…

To kolejna choroba zaliczająca się do grupy chorób zakaźnych, a jej początek związany jest z rokiem 1976. W tym roku miało miejsce w Filadelfii spotkanie, w którym uczestnikami byli weterani wojenni. Aż u sto osiemdziesięciu uczestników zdiagnozowano zapalenie płuc, które charakteryzowało się bardzo ciężkim przebiegiem. W jego wyniku śmierć poniosło aż dwadzieścia sześć osób. Lekarzom bardzo trudno było określić co jest przyczyną epidemii, bowiem zarazek nie był w tym czasie znany. Po jakimś czasie udało się jednak rozwikłać tą zagadkę, sprawcą tej choroby okazał się bakteria o nazwie Legionella pneumophila. Nazwa tej choroby jest związana jak łatwo zauważyć z jej pierwszymi ofiarami, czyli legionistami, weteranami. Objawy tej choroby zakaźnej można podzielić na: objawy wczesnego stadium oraz objawy fazy ostrej. Do pierwszej grupy zaliczamy: gorączkę, nudności, suchy kaszel oraz bóle mięśni i głowy. Natomiast do grupy drugiej takie objawy jak: biegunka, bardzo wysoka gorączka, kaszel mokry, puls poniżej sześćdziesięciu uderzeń na minutę, a także chwiejność nastroju. W zaawansowanym stadium choroby legionistów pojawia się również zapalenie płuc. Bakteria wywołująca ta chorobę zakaźną pojawia się w niemal każdym miejscu, a najlepiej żyje się jej w mokrej glebie oraz w wodzie. Idealna temperatura dla tego zarazka to przedział między trzydzieści a czterdzieści pięć stopni Celsjusza. Nie lubi natomiast temperatury, która wynosi więcej niż pięćdziesiąt pięć stopni Celsjusza. Wywołać tą chorobę mogą jednak tylko bardzo duże ilości tej bakterii. Zarazić się tą chorobą można przez powietrze, a nie tak jak może się wydawać w wyniku wypicia zakażonej wody. Niewielkie kropelki wody dostają się do naszego organizmu i „podróżują” do dróg oddechowych i płuc. Taką wodną mgiełkę mogą produkować na przykład urządzenia do inhalacji, urządzenia klimatyzacyjne. Leczenie tej zakaźnej choroby polega przede wszystkim na stosowaniu antybiotyków. Co jakiś czas kurację powtarza się, aby nie doprowadzić do nawrotom choroby weteranów. Udać się do lekarz powinniśmy po pojawieniu się pierwszych objawów, a specjalista od razu zaleci zrobienie analizy krwi oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Na atak tej choroby szczególnie narażone są osoby, które mają osłabioną fizyczną kondycje. Jeśli choroba nie będzie leczona może spowodować zgon, a średnia umieralność wynosi około osiemnaście procent.

W przypadku HIV raczej ciężko jest opisywać terapię, bowiem jak na razie nie udało się stworzyć takiego lekarstwa, które w całkowicie wyeliminowałoby wirusa HIV z organizmu człowieka. Osoba zakażona tym wirusem musi przez cały czas żyć z nim, o określonej porze zażywać lekarstwa, a także stosować się do zaleceń lekarskich. Tego wirusa nie można lekceważyć, bowiem do chwili obecnej jest najtrudniejszym wirusem na świecie do wyeliminowania. Powodem owej trudności są ciągle się pojawiające mutacje, które to powodują, że wręcz niemożliwe staje się ustalenie stałej terapii. Nie oznacza to jednak, że osoby zakażone wirusem HIV nie mają jakichkolwiek szans. W roku 1996 została wprowadzona terapia, która do dziś uchodzi za najbardziej skuteczną, przez co jest najczęściej stosowana. Terapia ta nazywa się terapią antyretrowirusową, określaną także jako terapie HAART, a w naszym kraju tą terapie stosuje bezpłatnie około trzech tysięcy osób. Mieszanka leków jest dobierana indywidualnie dla każdego zakażonego, a to wszystko uzależnione jest między innymi od etapu na jakim jest wirus. Jak już wcześniej zostało wspomniane w chwili obecnej nie jesteśmy w stanie całkowicie zniszczyć wirusa HIV, jednak można go zredukować do najmniejszej liczby. Dzięki temu osoba zakażona może normalnie żyć, wirus nie ma większego wpływu na zakażonego. Odpowiednio przeprowadzona terapia powoduje, że cząsteczki wirusa ulegają zniszczeni i później nawet ciężko jest je wykryć we krwi. Jednak terapia ta ma trochę wad, bowiem trzeba leki zażywać regularnie, o tej samej godzinie oraz nie można terapii przerwać. Nawet mała przerwa może spowodować że wirus skumuluje swoje siły oraz w bardzo szybkim tempie rozmnoży się, a więc we krwi będzie go mnóstwo. Trzeba jednak pamiętać, że odpowiednie stosowanie się do zaleceń lekarskich oraz sumienne wykonywanie czynności na jakie składa się terapia wydłuża osobie zakażonej życie. Tak więc nie wolno to traktować jako jakieś ograniczenie, ale jako szanse na normalne życie oraz dożycie długich lat, do naturalnej śmierci. Do właśnie daje nosicielom wirusa HIV nadzieje, że nie zachoruje na ciężką, przewlekłą, śmiertelną chorobę jaką jest AIDS. Walka z tą chorobą jest niezwykle trudna, a przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak skutecznego leku na AIDS. Osoby chore jednak nie mogą się podawać, bowiem postęp w medycynie cechuje się największą dynamicznością.

HAART jest to wysoce aktywna terapii antyretrowirusowej. Terapia ta nie leczy pacjentów ani jednolicie usunięcie wszystkich objawów, wysoki poziom HIV-1, często odpornych HAART, zwrot, jeśli leczenie zostanie przerwane. Ponadto, zajęłoby więcej niż całe życie na zakażenie wirusem HIV jest wyczyszczone za pomocą HAART. Pomimo tego, wiele osób zakażonych wirusem HIV odnotowały znaczące usprawnienia w ich ogólny stan zdrowia i jakość życia, co doprowadziło do dużej redukcji HIV-associated zachorowalności i śmiertelności w krajach rozwiniętych. W jednym z badań sugeruje, średnia długość życia zakażonych HIV osoba jest 32 lat od momentu zakażenia, jeżeli leczenie zostanie rozpoczęte, gdy liczba limfocytów CD4 jest 350/μL. W przypadku braku HAART, progresji od zakażenia HIV do AIDS obserwowano wystąpienie w środkowej od dziewięciu do dziesięciu lat, a średni czas przeżycia po wystąpieniu AIDS jest tylko 9,2 miesięcy. Jednak HAART czasami osiąga znacznie mniej niż optymalne wyniki w pewnych okolicznościach jest skuteczne mniej niż pięćdziesiąt procent pacjentów. Wynika to z wielu przyczyn, takich jak nietolerancja leków / skutki uboczne, przed nieskuteczne terapii antyretrowirusowej i zakażenie lekooporne szczepu HIV. Jednak nieprzestrzegania i braku wytrwałości w terapii antyretrowirusowej jest główną przyczyną większości osób nie potrafi korzystać z HAART. przyczyn niestosowania leków i braku wytrwałości z HAART są zróżnicowane i zachodzą na siebie. Poważne kwestie psychospołeczne, takie jak ograniczony dostęp do opieki medycznej, niewłaściwe wspiera społeczny, choroby psychiczne i nadużywanie narkotyków przyczyniają się do nieprzestrzegania. Złożoność tych terapii HAART, czy ze względu na liczbę pigułek, dawkowanie częstotliwości, ograniczenia posiłków lub innych problemów wraz z działaniami niepożądanymi, które tworzą celowe nieprzestrzegania również przyczynić się do tego problemu; działań niepożądanych należy lipodystrofii, dyslipidemia, insulinooporność, wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego oraz wady wrodzone. Terminy rozpoczęcia leczenia HIV jest wciąż dyskutowane. Nie ma wątpliwości, że leczenie powinno być rozpoczęte przed pacjenta liczby komórek CD4 spadnie poniżej 200, a większość krajowych wytycznych powiedzieć rozpocząć leczenie, gdy liczba CD4 spadnie poniżej 350, ale istnieją pewne dowody z badania kohortowe, że leczenie powinno być rozpoczęte przed CD4 liczba spada poniżej 350 osób. W krajach, gdzie liczby komórek CD4 nie są dostępne, pacjenci z WHO w stadium III lub IV choroby powinny być oferowane leczenia.