Kobiety zakażone wirusem HIV i będące w ciąży – ten problem od dawna jest rozpatrywany przez specjalistów i wciąż nie znaleziono dokładnego rozwiązania. Z jednej strony lekarze są w stanie ograniczyć ryzyko do minimum, ale często jakimś kosztem i nigdy nie są w stanie wyeliminować go do końca. Problem zaczyna się już w trakcie ciąży, kiedy to lekarz ma obowiązek zaproponować kobiecie badania na występowanie wirusa HIV. Tak jest na zachodzie i w Stanach Zjednoczonych i takie też myślenie coraz częściej widzimy w Polsce. Kurację należy rozpocząć długi czas przed porodem – im wcześniej tym lepiej, bowiem dłuższy czas kuracji da szansę na urodzenie zupełnie zdrowego dziecka.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że bardziej narażone na zakażenie wirusem HIV są dzieci, których matka zaraziła się HIV w trakcie ciąży niż te, których matka była zakażona już w trakcie poczęcia. Jeśli chodzi o terapię – od 1994 roku w Polsce, stosuje się tzw. środek AZT. Okazuje się, iż jest to bardzo skuteczna metoda, bowiem wszystkie pacjentki, które stosują tę terapię rodzą zdrowe dzieci. Jeśli chodzi o sam poród, lekarz musi zachować szczególne środki ostrożności. Jest to kwestia bardzo skomplikowana i trudna jeśli chodzi o podjęcie decyzji. W przypadku „standardowego” porodu bowiem, tzn. poprzez poród kleszczowy, stymulacji czynności skurczowej czy nawet zabiegów diagnostycznych w trakcie porodu, dziecko jest narażone na kontakt z zakażoną krwią. Problem rozwiązuje cesarskie cięcie, ale i tutaj pojawia się duży problem. Układ odpornościowy matki jest wtedy mocno osłabiony i może dojść do tragedii. Położnik musi więc poważnie się zastanowić i stwierdzić czy warto ryzykować życie matki, by obniżyć szansę na zakażenie o 25%. Po samym porodzie, można w trakcie ośmiu miesięcy stwierdzić czy dziecko jest zakażone wirusem HIV.

Pozwala to, w tym gorszym przypadku, na zastosowanie w porę odpowiednich terapii. Pozwala to również na podanie dziecku leków antywirusowych, które mogą okazać się dla niego wielką szansą na normalne życie.

Stały związek, jak wynika nie tylko z badań specjalistów, ale także z doświadczenia wielu ludzi, to związek bezpieczny. Bycie wiernym i nie uleganie pokusom, może uratować nam życie, a dobór odpowiedniego partnera to absolutna podstawa. Jeżeli chcemy być absolutnie pewni, że nie zarazimy się wirusem HIV, musimy o potencjalnym partnerze wiedzieć kilka podstawowych rzeczy. Najważniejszą z nich, jest wiedza na temat tego, ilu miał przed nami partnerów seksualnych. Im więcej ich było, tym większa była szansa zarażenia się wirusem HIV.

Wiele było już sytuacji zakażenia się wirusem HIV od partnera, który nie był z nami szczery, bądź sam nie wiedział o swoim zakażeniu. Nie mówię już o ekstremalnych sytuacjach, w których ktoś specjalnie zarażał inne osoby, bo to podchodzi pod absolutne wynaturzenie i zachowanie patologiczne. Bardzo ważne są także pytania o kontakty homoseksualne oraz używanie narkotyków – choć jest to trudne, niezbędne, aby poczuć się bezpiecznie. Rzecz jasna nie zawsze dowiemy się całej prawdy, ale nic tak nie poprawia poczucia bezpieczeństwa jak szczera rozmowa z partnerem oraz wspólne powiedzenie sobie, czego wzajemnie od siebie oczekujecie.

Potrzeba w pewnych sytuacjach pewności siebie i dobrania odpowiednich słów, a także zachowanie odpowiedniego tonu po to, aby nie urazić partnera. Jeżeli wszystko zostanie wyjaśnione – szansa na bezpieczeństwo i szczęśliwe partnerstwo, są bardzo blisko. Zdarzają się jednak nieprzyjemne sytuacje, w których jeden z partnerów nie jest osobą wierną. Wtedy należy zastanowić się czy warto być z kimś takim, bo nie dość, że nie wykazuje on zaangażowania w miłości, to jeszcze naraża nas na niebezpieczeństwa związane z wirusem HIV. Inną kwestią jest zakażenie się wirusem HIV w inny sposób, np. poprzez transfuzję krwi czy w salonie tatuażu. Wtedy związek zostaje poddany prawdziwej próbie i jest szansa na zweryfikowanie, czy faktycznie był to związek oparty na prawdziwej miłości i zaufaniu. Warto wtedy szczerze porozmawiać i wesprzeć zakażonego partnera, jednocześnie zapewniając go, że miłość jest absolutnie ważniejsza niż cokolwiek innego. To niezwykle istotne dla drugiej osoby.