Świat zmienia się niesamowicie intensywnie, a wraz z ogromnym pędem, notujemy wielki rozwój. Nie tylko technologiczny, ale również myśleniowy – ludzie zostają uświadomieni przez naukowców różnej maści w sprawach, o których wcześniej mieli znikome pojęcie i dzięki temu rośnie świadomość społeczeństw, na różne, często trudne tematy. Nie inaczej jest z HIV – wirus ten jeszcze kilkadziesiąt lat temu był odbierany wręcz tragicznie i z powodu nędznych sposobów leczenia, ludzie tracili nadzieje na normalne funkcjonowanie. Sami zakażeni w zasadzie skazani byli na śmierć, którą można było jedynie minimalnie odwlekać, a osoby postronne miały problemy z akceptacją chorych. Wszystko bierze się z niewiedzy i nieumiejętnością oddzielenia mitów od faktów.

Mowa tutaj przede wszystkim o świadkach zarażenia, którzy wyciągali mylne i często krzywdzące daną osobę wnioski, a następnie bali się do niej zbliżać. Problem ten został znakomicie ujęty w filmie pt. „Filadelfia” z Tomem Hanksem, gdzie główny bohater zachorował i raptownie stracił wszystko – od pracy, po przyjaciół. Na szczęście świat w ciągu kilkunastu lat poszedł bardzo naprzód i choć nie znaleziono lekarstwa na AIDS, to można dzisiaj znakomicie zahamować HIV i sprawić, aby osoba zarażona była w stanie kontynuować normalne życie.

Nie inaczej jest w przypadku osób postronnych – o ile wciąż znajdują się tacy nie do końca wyedukowani, to ich liczba maleje z każdym dniem. W szkołach prowadzi się bowiem liczne spotkania, na których przedstawia się problem HIV oraz AIDS i pokazuje młodym ludziom, jak należy postępować w danych sytuacjach. Także media nie stronią od przekazywania informacji i nagłaśniają często ten problem, dzięki czemu masy mają szansę dotrzeć do informacji, które są w stanie zmienić ich podejście. Pozostaje się z tego tylko cieszyć, bowiem wszystko dotyczy tutaj właściwego, zdrowego życia społeczeństwa, które nie wyedukowane, potrafi dzielić się na grupy i podgrupy, co jest absolutnie niepotrzebne i nie do przyjęcia.

Zarazki, które wywołują tą chorobę nazywają się rzęsistkami i pochodzą z tak zwanej rodziny wiciowców. Miejscami bytowania tych pierwotniaków są najczęściej: cewka moczowa, pochwa oraz gruczoł krokowy. W ludzkim organizmie pierwotniaki te występują w niewielkich ilościach i nie wywołują żadnych reakcji niepożądanych. Gdy jednak to tej małej ilości „dołączą” inne to wtedy w wyniku ich nagromadzenia pojawia się choroba o nazwie rzęsistkowica. Zarazek ten rozwija się głównie w ciele kobiecym jednak może pojawić się także u mężczyzn. U kobiet objawami tej choroby są: uczucie pieczenia w trakcie mycia, swędzenie, pieczenie w pochwie, wydzielina z pochwy, która ma nieprzyjemny zapach, jest zielona i pienista.

Natomiast u mężczyzna w przypadku tej zakaźnej choroby pojawia się: pieczenie w cewce moczowej, silne parcie na mocz oraz wydzielina pienista z moczowej cewki. Zarażenie się tą choroba ma miejsce przeważnie w trakcie stosunku płciowego. Jednak trzeba podkreślić, że do zakażenia może dojść także w wyniku kontaktu pośredniego, na przykład podczas korzystania z toalety, kąpieli w basenie, używania zakażonych ręczników. Poza tym pierwotniak, który wywołuje tą chorobę może rozmnożyć się sam, bez jakichkolwiek zewnętrznych czynników. Taka sytuacja może mieć miejsce między innymi, gdy dana osoba przesadnie dba o higienę lub po antybiotykowej kuracji. Obecnie na rynku medycznym znajdziemy wiele środków, które potrafią doprowadzić to wyleczenia z tej choroby. Mają one różną postać i podaje się je dożylnie, albo doustnie. Kobietom przeważnie przepisuje się czopki dopochwowe, ponieważ zapewniają one właściwie brak jakichkolwiek ubocznych skutków.

Kuracje musza stosować obydwoje z partnerów, bowiem tylko wtedy może być ona skuteczna i zakażenie się nie odnowi. W trakcie leczenia należy unikać stosunków seksualnych, a także spożywania napojów zawierających alkohol. Choroba ta przybiera formę przewlekłą, ostrą, ale także może być bezobjawowa. Choroby tej raczej trudno jest uniknąć, jednak pewnym zabezpieczeniem jest wierność oraz zachowanie zasad higieny podczas korzystania z obcych toalet. Trzeba pamiętać, że przesadna dbałość o higienę sprzyja zwiększeniu się podatności na infekcje. To bowiem powoduje, że zostaje zaburzone środowisko naturalne. Szczególnie powinny także uważać kobiety w ciąży, ponieważ leczenie tej choroby w trakcie pierwszego trymestru może być dla dziecka szkodliwe.

Ta choroba zakaźna występuje niemal w każdym miejscu na Ziemi, jednak najbardziej rozpowszechniona jest w rejonach, gdzie klimat jest gorący. Lambliosis to nazwa tej choroby w języku łacińskim, a wiciowce to jednokomórkowce wywołujące właśnie tą chorobę. Na atak lambliozy narażeni jesteśmy wszyscy, bowiem nie ma tu znaczenia wiek. W przypadku, gdy przebieg lambliozy jest łagodniejszy często w ogóle nie występuję objawy. Natomiast w przypadkach cięższych pojawiają się takie objawy jak: wzdęcia, utrata wagi ciała, biegunka, ból brzucha, wymioty oraz biegunka. Nieraz zdarza się, że występuje uczulenie- na skórze. Zarazić się można w przypadku tej choroby w wyniku kontaktu z żywnością i wodą, które to są zanieczyszczone fekaliami. Właśnie drogą pokarmową zarazki lambliozy dostają się do organizmu, a najczęściej wybierają na swoje „gniazdko” pęcherzyk żółciowy, albo górną cześć jelita cienkiego. Należy uważać, aby kąpiąc się w morzu nie połknąć wody, ponieważ w niektórych krajach stałe nieczystości odprowadza się niestety do morza. Poza tym do zakażenia może dojść także poprzez kontakt z chorym na lambliozę. Zarazki tej zakaźnej choroby znajdują się w kale zwierzęcym oraz ludzkim. Leczenie choroby polega na podawaniu antybiotyków, a kuracja trwa około siedem dni. Poza tym zaleca się stosowanie odpowiedniej diety, która to ma za zadanie osłonić jelita oraz żołądek. W czasie trwania choroby nie jest konieczna izolacja chorego, jednak bardzo ważną rzeczą jest to, aby przestrzegać zasady higieny. Ich przestrzeganie sprawi bowiem, że choroba nie będzie się rozprzestrzeniać, nie będzie dochodzić do kolejnych zakażeń. Do lekarza należy się zwrócić w przypadku długotrwałego bólu brzucha oraz biegunki, a diagnozę będzie można potwierdzić po mikroskopowym badaniu kału. Ostra postać choroby jest przez lekarzy szybko zdiagnozowana, trudnej jest natomiast w przypadku postaci przewlekłej. Choroba najczęściej występuje u pacjentów, którzy zmagają się z chorobami przewlekłymi żołądka. Kolejną grupą, gdzie choroba występuje stosunkowo często to dzieci. Szacuje się, że w naszym kraju około pięć procent z nas ma u siebie takiego pasożyta. Inkubacja tej zakaźnej choroby zwykle trwa od kilku dni do nawet kilku tygodni. Choroba ta nie jest bardzo niebezpieczna, jednak występowanie biegunek, trawiennych zaburzeń i osłabienie mięśni, sprawia że choroba jest bardzo uciążliwa.