Wirus zespołu nabytego braku odporności u ludzie rozwija się niezwykle powoli i dość delikatnie, przez co bardzo często ciężko jest wykazać jakiekolwiek objawy i sprecyzować występowanie go w organizmie. Potrzebne są do tego szczegółowe badania, na które jednak mało kto się udaje, ze względu na brak specyficznych i skonkretyzowanych objawów.

Ba, przez kilka lat mogą nie występować żadne dolegliwości, nawet ich namiastka, przez co często zakażeni nawet nie zdają sobie sprawy, że są nosicielami. Nawet wtedy, gdy wirus jest już mocno rozprzestrzeniony. W większości przypadków, objawy jednak występują, a naszym jedynym zadaniem jest zwrócić na nie należytą uwagę, co nie zawsze ma odniesienie w rzeczywistości. Często, tuż po zakażeniu, układ odpornościowy daje nam pewnego rodzaju sygnał – chorobę retrowirusowi. Jest to reakcja układu na zakażenie, ale objawy są, można powiedzieć, zupełnie codzienne.

Można bowiem czuć się jak w trakcie grypy – występuje ból głowy, mięśni, poczucie zmęczenia i gorączka. W wielu przypadkach, sądząc, że jest to najzwyczajniejsza w świecie grypa, leczymy ją domowymi sposobami, nie udając się do lekarza. W trakcie bezobjawowego okresu rozwoju wirusa HIV w organizmie, możemy zauważyć zwiększone węzły chłonne w dwóch miejscach na ciele. Także w tym wypadku odczuwamy zmęczenie. Trwa to generalnie przez co najmniej trzy miesiące, a najważniejsze to zauważyć problem i go nie uogólniać. Okres bezobjawowego zakażenia HIV może trwać bardzo długi czas, nawet kilka lat. Następnie zakażony ma do czynienia z chorobami drobnoustrojowymi, a dopiero potem, w trzecim etapie – z AIDS, które posiada już pełnie objawów. Wirus HIV rozwija się szybciej u dzieci, które to nie mają rozwiniętego układu odpornościowego. W obu przypadkach należy dostrzec minimalne objawy, bowiem później może już być za późno. Oczywiście, łatwiej powiedzieć, a trudniej wykonać, w końcu nie każdy do końca przejmuje się niewielkimi objawami chorobowymi, które można pokonać domowymi sposobami.

To jedna z najbardziej przewlekłych chorób z grupy chorób zakaźnych, a w dawnych czasach rozpowszechniona była właściwie na całym świecie. Trąd, bo o nim tu mowa, atakuje głównie takie miejsca jak: obwodowe nerwy, skóra, błony śluzowe. W chwili obecnej z tą chorobą można się spotkać przede wszystkim w krajach położonych w południowo-zachodniej części afrykańskiego kontynentu oraz w Ameryce Południowej. Nie mniej jednak czasami trąd pojawia się w krajach południowej części Starego Kontynentu, ale oczywiście wynikiem tego są zakażeni tą chorobą emigranci pochodzący z wyżej wspomnianych rejonów świata. Szacuje się, że na świecie zmaga się z tą zakaźną chorobą mniej więcej sześć milionów osób. Istnieją dwa rodzaje tej choroby, to jest: trąd gruźlico podobny oraz trąd lepromatyczny. Pierwsza postać tej choroby cechuje się tym, że reakcja tkanki na bakterie jest bardzo silna. Kolejne objawy tego rodzaju trądu to: duże uszkodzenia skóry (małe grupy albo pojedyncze), brak bólu w miejscach zaatakowanych ( powodem tego jest uszkodzenie nerwów), po jakimś czasie następuje zniekształcenie kończyn oraz paraliż. Natomiast druga postać tej choroby występują takie objawy jak: małe wydzielanie potu, niewielka zdolność czucia, wypadanie brwi oraz włosów, dosyć szybka utrata zmysłu dotyku, a w okresie późniejszym następuje paraliż oraz atak na resztę organizmu. Rodzaj ten bardzo często nazywany jest także jako postać guzowata trądu, a na twarzy chorego występują w sporych ilościach guzki oraz obrzęki. Przyczyną tej zakaźnej choroby są bakterie, które są niejako spokrewnione z prątkami gruźlicy. Okres jaki potrzebny jest do rozwinięcia się choroby wynosi od dziewięciu miesięcy do aż czterdziestu lat. W czasach obecnych przy szybkim zdiagnozowaniu trądu szanse na wyzdrowienie są bardzo duże. Na rynku medycznym jest dosyć dużo leków, które bez jakiegoś większego problemu powodują, że chory zostaje wyleczony z trądu. Trzeba jednak pamiętać, że jeśli dojdzie do nieodwracalnego paraliżu, czy też uszkodzenia nerwów żadne leki nie będą w stanie tego cofnąć. Leczenie może trwać od sześciu miesięcy do nawet dwudziestu czterech miesięcy. Jeśli chodzi o przebieg choroby to zależy on oczywiście od tego na jaki rodzaj trądu dana osoba choruje. Do samoistnego wyleczenia może dojść jedynie w przypadku trądu w postaci gruźlico podobnej, jednak nie powinniśmy myśleć, że choroba we wszystkich przypadkach tak po prostu zniknie.

W naszej części świata zachorowanie na tą chorobę zakaźna jest bliskie zeru, co nie oznacza jednak, że nic nie musimy wiedzieć na temat cholery. W dzisiejszych czasach choroba ta prawie w ogóle nie pojawia się w tak zwanych rozwiniętych krajach, jednak zdarzają się wyjątki. Gdy wybieramy się w podróż do krajów Trzeciego Świata ryzyko zachorowania gwałtownie rośnie, dlatego nie można tego lekceważyć. W tych rejonach kuli ziemskiej bardzo często można spotkać się z niezadowalającymi warunkami sanitarnymi oraz higienicznymi. Mam tu na myśli kraje afrykańskie, Bliski oraz Daleki Wschód, a także Chiny. Na tych terenach cholera rozpowszechniła się dosyć mocno, dlatego przed podróżą w te rejony zaleca się zaszczepić. Choroba wywołana jest przez przecinkowce, czyli bakterie cholery. Objawami tej choroby zakaźnej są: temperatura ciała wynosząca około trzydzieści trzy stopnie Celsjusza, wymioty, biegunka, skurcze mięsni łydek, wysuszenie śluzowych błon oraz zwiększone pragnienie. Może także wystąpić stan zamroczenia oraz spadek tętniczego ciśnienia. Największym zagrożeniem dla osoby chorej na cholerę jest utrata bardzo dużej ilości płynów. To natomiast może powodować, że nerki chorego ulegają upośledzeniu, a proces krążenia może się załamać. Zarazić się tą chorobą można drogą pokarmową , w wyniku spożycia wody, warzyw czy mięczaków, które to są zanieczyszczone kałem chorych. Bakterie dostając się do jelita człowieka powodują zatrucie całego organizmu. Ponieważ głównym problemem w przypadku tej choroby zakaźnej jest odwodnienie choremu podaje się dożylnie, albo doustnie płyny, tak aby je uzupełnić. Przede wszystkim stosuje się tu solne roztwory, które mają za zadanie wyrównać poziom owych płynów. Na zwalczenie zakażenia natomiast podaje się antybiotyki, a konkretnie tetracykliny. Zaleca się, aby osoby wybierające się w te rejony świata udały się do lekarza. Od niego można bowiem uzyskać informacje odnośnie środków zapobiegawczych. Częściową osłonę naszemu organizmowi daje szczepionka, jednak jeśli chcemy utrzymać odporność to powinniśmy ją powtarzać co sześć miesięcy. Gdy wystąpią u nas wcześniej opisane objawy, które mogą dowodzić o zakażeniu tej choroby, należy bezzwłocznie udać się do specjalisty. W przypadku potwierdzenia, że zaraziliśmy się tą chorobą lekarz poda nam płyny, antybiotyki oraz zaleci kwarantannę.

Do grupy chorób zakaźnych zaliczamy między innymi: AIDS, czerwonkę, kiłę, chorobę legionistów, lambliozę, trąd oraz cholerę. Pierwsza wymieniona choroba wywołana jest przez wirus HIV. Objawy jakie towarzyszą tej chorobie są różne: biegunka, utrata wagi, gorączka, mięsaki Kaposiego, zapalenie płuc. Zespół nabytego upośledzenia odporności, jak na nasz język tłumaczy się pełną nazwę tej zakaźnej choroby, to choroba jak dotąd w pełni nieuleczalna. Osoba, która zmaga się z tą chorobą jest narażona na wszelkiego rodzaju infekcje, bowiem organizm nie umie się przed nimi bronić. W zaawansowanym stadium AIDS na skórze chorego pojawiają się mięsaki Kaposiego. Jest to nowotwór skóry, który występuje bardzo rzadko. Czerwonka to zakaźna choroba, której bakterie za miejsce ataku „wybrały” jelito grube. Objawami tej choroby są przede wszystkim biegunki, które charakteryzują się dosyć ciężkim przebiegiem. Poza tym u osoby chorej na czerwonkę występuje: gorączka, bóle brzucha, nudności. Zarazki tej choroby mają zdolność szybkiego rozpowszechniania się, dlatego każdy przypadek jest zgłaszany oraz zalecana jest ostrożność i zachowywanie zasad higieny. Dostępna jest także szczepionka przeciw czerwonce, która jednak nie uchroni nas całkowicie przed atakiem zarazków. Chorobę legionistów rozpoznano stosunkowo niedawno, bowiem prawie trzydzieści pięć lat temu, podczas spotkania wojennych weteranów amerykańskich w Filadelfii. Jako objawy tej choroby pojawiają się między innymi: suchy kaszel, nudności, gorączka, biegunka, niski puls, a w stadium zaawansowanym choroby legionistów bardzo często pojawia się zapalanie płuc. Kolejna zakaźna choroba, czyli lamblioza występuje przede wszystkim u osób, które przybywały na obszarach występowania gorącego klimatu. Choroba ta, gdy ma łagodniejszy przebieg nie „wykazuje” żadnych objawów. Natomiast jeśli chodzi o przebieg cięższy to pojawiają się takie objawy jak: biegunka, ból brzucha, wzdęcia oraz znaczna utrata wagi. Osób chorych na trąd jest na świecie mniej więcej sześć milionów, co oznacza że nie jest to choroba tak zwanych dawnych czasów. Za miejsce ataków trąd „przyjął sobie” skórę, błony śluzowe oraz nerwy obwodowe. Rejony, w których ta choroba zakaźna jest najbardziej rozpowszechniona to: kraje Południowej Ameryki oraz kraje leżące w części południowo-zachodniej Afryki.

Główne objawy ostrego zakażenia wirusem HIV – początkowo HIV występuje zazwyczaj po przeniesieniu płynach ustrojowych osoby zakażonej do niezakażonych jeden. Pierwszym etapem zakażenia pierwotnego lub ostrej infekcji, to okres szybkiego namnażania wirusa, że bezpośrednio po indywidualnej ekspozycji na HIV prowadzi do liczebności wirusa we krwi obwodowej z poziomem HIV często zbliża się kilka milionów wirusów na ml. Reakcja ta towarzyszy znaczny spadek liczby krążących limfocytów T CD4 +. To ostrej wiremii jest stowarzyszona w prawie wszystkich pacjentów z aktywacji limfocytów T CD8 +, które zabijają komórki zakażone wirusem HIV, a następnie przy produkcji przeciwciał, lub serokonwersji. CD8 + odpowiedź limfocytów T jest uważany za ważną w kontrolowaniu poziomu wirusa, który spadek szczyt, a następnie jako CD4 + T odbicia liczy około 800 komórek na μL (wartości normalnej krwi jest 1200 komórek na μL). Dobrych odpowiedzi CD8 + komórka T było związane z mniejszą progresję choroby i lepsze rokowanie, chociaż nie eliminuje wirusa. W tym okresie (zwykle 2-4 tygodni po ekspozycji), większość osób (od 80 do 90%) lub rozwijać grypy mononukleoza grypopodobne ostra infekcja HIV Najczęstsze objawy, które mogą obejmować gorączkę, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie gardła, wysypka, bóle mięśni, złe samopoczucie, jamy ustnej, jak również mogą obejmować, ale rzadziej, bóle głowy, nudności i wymioty, powiększenie wątroby lub śledziony, utraty wagi, grzybica, a objawy neurologiczne. Zakażonych osób może wystąpić wszystkie, niektóre lub żaden z tych objawów. Czasu trwania objawów waha się, średnio 28 dni, zwykle trwające co najmniej tydzień. Ze względu na charakter tych niespecyficznych objawów, ale często nie są rozpoznawane jako objawy zakażenia wirusem HIV. Nawet, gdy pacjenci go do swoich lekarzy lub szpital, będą one często błędnie jako jeden z najbardziej powszechnych chorób zakaźnych ze takie same objawy. W rezultacie tych podstawowych objawów nie są stosowane do diagnozowania zakażenia HIV, ponieważ nie wystąpiła we wszystkich przypadkach i dlatego wielu z nich jest spowodowana przez inne choroby bardziej powszechne. Jednakże, uznając zespół może być ważne, gdyż pacjent jest znacznie bardziej zakaźne w tym okresie.