Często, będąc zdrowi jak rydz, nie zdajemy sobie sprawy z powagi zagrożenia jakim jest niewątpliwie wirus HIV. Ludzie, którzy na co dzień muszą się z nim zmagać i co tu dużo mówić – walczyć o przetrwanie, z pewnością zauważyli jak bardzo zmieniło się ich życie. Jak żyje się z HIV?

Na pewno nie łatwo, a czasami brutalna rzeczywistość może pokazać, jak bardzo nieczuła jest ludzka natura. Najgorszym przejawem tego jest przekonanie o tym, nawet lekarzy, ażeby głośno nie mówić o zakażeniu tym wirusem. W wielu przypadkach, specjaliści w te dziedzinie doradzają, aby zakażeni zachowywali się tak jak zwykle, nie mówiąc nawet najbliższym, bo i to może spotkać się z odtrąceniem. Nasza świadomość wciąż nie jest na tyle wykształcona, aby publicznie przyznawać się do takiego problemu jak HIV. Jesteśmy wciąż krajem ignoranckim, nietolerancyjnym i po prostu tchórzliwym. Wierzymy w stereotypy, a ważniejsza jest dla nas wiedza naszych znajomych, niż specjalisty – lekarza.

Nieinformowanie o problemie, może pomóc uniknąć zakażonym całej masy kłopotów – krzywego wzroku osób postronnych, czy nie przyjemnych sytuacji w np. salonie stomatologicznym. Na szczęście nasz kraj, jako pierwszy w bloku wschodnim, wprowadził leczenie retrowirusowi, dzięki czemu chorzy mają większe szanse na korzystną walkę z wirusem i co najważniejsze – walkę bezpłatną. Jest to wielki krok, który już uratował tysiące istnień. Bardzo pocieszające jest także to, że nosiciele wirusa HIV, dzisiaj żyją dużo dłużej, niż jeszcze dziesięć-piętnaście lat temu. To pokazuje, jak wielki krok do przodu poczyniono, jeżeli chodzi zarówno o walkę z HIV, jak i AIDS. Nie zmienia to jednak faktu, że zakażeni mają problemy w życiu codziennym natury, często zupełnie prozaicznej, o czym wspomniałem wyżej. Często bardzo ciężko jest sobie z tym poradzić i walczyć, wielu ludzi się poddaje, co nie powinno dziwić. Jak mówią specjaliści, to społeczeństwo sprawia, że zakażonym HIV żyje się trudniej. Wiedza o samym wirusie jest w naszym kraju spora, ale mało kiedy potrafimy wykorzystać ją w praktyce. Nie wolno odwracać się od nosicieli, szczególnie, gdy ci proszą o pomoc. To nie tylko dobry uczynek, ale obowiązek – w końcu to dokładnie tacy sami ludzie jak my, tylko posiadający pewien problem, z którym sami często nie potrafią dać sobie rady…

W dzisiejszych czasach zakażenie się wirusem HIV nie jest kwestią trudną – można mieć kontakt z krwią zakażonego, gdy samemu się tego nie wie, może nastąpić nieszczęśliwy wypadek w szpitalu albo inne, jeszcze bardziej tragiczne wydarzenia, o których słyszał już świat. Na początek jednak, warto zająć się tymi najczęstszymi możliwościami zakażenia się oraz wspomnieć o nieprawdziwych tezach, które mydlą oczy społeczeństwom. Najprostszym sposobem zakażenia jest używanie ostrych przedmiotów, wspólnie z osobą posiadającą wirusa HIV.

Nie chodzi tutaj tylko o strzykawki, bo to oczywiste, ale chociażby sztućce. Wspomniałem o strzykawkach – w przypadku używania tych samych, niezabezpieczonych, lecz to zjawisko występuje przede wszystkim u narkomanów, przekazujących sobie te same strzykawki (zjawisko to występuje coraz rzadziej, ze względu na świadomość narkomanów o zagrożeniu i pojawieniu się nowych metod przyjmowania narkotyków). Zakażenie może pojawić się także podczas ciąży – jeżeli matka ma wirusa HIV, prawdopodobieństwo występowania go u dziecka to nawet 30%. Jeżeli jednak matka korzysta ze specjalnych leków, a także rodzi poprzez cesarskie cięcie, nie ma praktycznie żadnego zagrożenia (maksymalnie 2%). Teraz warto wspomnieć o nieszczęśliwych wypadkach, do których dochodzi na każdym kroku. Ileż było sytuacji, w których robiono w szpitalu transfuzję zakażonej krwi. Ostatnio było słychać o jeszcze brutalniejszych przypadkach – chociażby o celowym zakażaniu HIV, co w żaden sposób nie ma związku z człowieczeństwem. Niestety, takie rzeczy również chodzą po ludziach, a my musimy być niezwykle uważni i mieć świadomość tego z kim się zadajemy, a także dociekać swoich praw w szpitalu.

Tam również jesteśmy narażeni i można powiedzieć, że poprzez potrzebę transfuzji krwi sami, choć nie celowo narażamy się na zakażeniem wirusa. Konieczne są zawsze wszelkie badania, a my powinniśmy wymagać od lekarzy, by ci je przeprowadzali i byli pewni, że dana krew jest jak najbardziej zdrowa i zdatna do transfuzji.

HIV to skrót, a pełną nazwą jest „Wirus zespołu nabytego braku odporności”. Jest to wirus z rodziny lentiwirusów, który atakuje limfocyty T-pomocnicze. Aktualnie istnieją dwa rodzaje tego wirusa – HIV-1 i HIV-2, który to wolniej ewoluuje. Posiadanie wirusa HIV może, ale wcale nie musi prowadzić do jednej z najbardziej niepożądanych chorób dzisiejszej cywilizacji, czyli AIDS. Pochodzenie wirusa HIV, najprawdopodobniej możemy zawdzięczać afrykańskim małpom, w których owy wirus powstał, a którym następnie zaraził się człowiek. Wirus HIV wnika u zakażonej osoby do wnętrza poszczególnych komórek (mających odpowiednie receptory, dzięki którymi wirus dostanie się do środka) i najczęściej są to właśnie limfocyty T. HIV potrzebuje także tzw. koreceptory, których produkcja u niektórych osób jest ograniczona poprzez wady genetyczne.

Właśnie takie osoby nie zarażają się wirusem HIV, bądź ten rozwija się w ich organizmach na tyle powoli, że w żaden sposób nie jest niebezpieczny. Bajka ta jednak dotyczy zdecydowanej mniejszości, a większość musi zdać się na walkę układu odpornościowego, który nie jest w stanie stale niszczyć wirusa, ponieważ sam jest przez niego pokonywany. Dlaczego bardzo ciężko powstrzymać HIV? Ma on bowiem skłonność do ciągłego przeobrażania się, przez co zarówno układ immunologiczny, jak i farmaceutyka, nie są w stanie opracować odpowiedniej broni.

Czas pomiędzy występowaniem HIV, a pojawieniem się AIDS to zazwyczaj sporo, bo ponad dziesięć lat. Oczywiście istnieją kuracje lekowe na powstrzymywanie, tudzież spowalnianie wirusa, ale ten uodparnia się na dany rodzaj i ciągle trzeba zmieniać kombinacje leków. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że w końcu lekarze opracują skuteczne kuracje na pokonanie wirusa, choć mogą być z tym problemy. Ostatnio amerykańscy lekarze zauważyli bowiem nową odmianę wirusa, który doprowadził do AIDS w około dwa miesiące i był odporny na każde ze znanych do tej pory lekarstw. Czy to przypadek czy początek nowego problemu ludzkości? Czas pokaże…

Choroba ta ma kilka nazw, a są to: shigeloza, bakteryjna czerwonka oraz dyzenteria. To zakaźna choroba, której bakterie atakują jelito grube. Najbardziej charakterystycznym objawem czerwonki są biegunki, które mają bardzo ciężki przebieg. Zarazki wywołują uszkodzenie śluzowej błony jelita, a przy tym powodują jej obumieranie, a nawet zdarza się nieraz przebicie ściany tego narządu. Tego typu bakterie produkują substancje, które nazywają się egzotoksynami. Są to substancje trujące, a ich wniknięcie do krwi powoduje, że pojawiają się objawy porażenia, a także występuje zaburzenie nerwowego układu. Oprócz wcześniej wspomnianych biegunek do objawów tej choroby zaliczamy również: nudności, gorączkę, osłabienie krążenia oraz kolkowe bóle brzucha. Bakteryjna czerwonka to choroba charakteryzująca się zdolnością do bardzo szybkiego rozprzestrzeniania się, dlatego też obowiązkiem lekarza jest jej zgłoszenie odpowiednim służbom. Do zarażenia się tą chorobą wystarczy niewiele, bowiem może to mieć miejsce w wyniku kontaktu z chorym, przez wodę, pokarm. Poza tym bakterie tej zakaźnej choroby mogą przenosić muchy, które później mogą je przenosić na pokarm. Leczenie tej choroby polega na zwalczeniu infekcji oraz towarzyszących objawów. Aby pokonać zarazki czerwonki potrzebna jest dosyć duża liczba antybiotyków. Podaje się także kroplówkę, ponieważ biegunki prowadzą do dużego odwodnienia organizmu. Niekiedy niezbędne okazuje się być zastosowanie sztucznego odżywiania, jednak stosuje się to w bardzo ciężkich przypadkach. Jak już wcześniej zostało wspomniane do zakażenia tą chorobą zachodzi stosunkowo łatwo, dlatego przebywając w krajach tropikalnych oraz u nas w okresie letnim należy zachowywać się zgodnie z podstawowymi regułami higieny. Mam tu na myśli takie czynności jak przechowywanie żywności, wody oraz przyrządzanie potraw. Warto także pamiętać, że lód i zimne napoje mogą powodować wyziębienie jelita, co z kolei może przyczynić się do powstania tak zwanej ukrytej czerwonki. Dostępna jest także szczepionka przeciw tej chorobie, która co prawda nie uchroni nas w pełni przed chorobą jednak powoduje, że ewentualne objawy będą mieć łagodniejszy przebieg. Jeśli jednak od razu po pojawieniu się objawów udamy się do specjalisty, możemy być pewni, że unikniemy poważnych komplikacji. Warto także pamiętać, że jako zarażeni jesteśmy dla innych niebezpieczeństwem, dlatego dbałość o sprawy higieniczne jest tu podstawą.

Do grupy chorób zakaźnych zaliczamy między innymi: AIDS, czerwonkę, kiłę, chorobę legionistów, lambliozę, trąd oraz cholerę. Pierwsza wymieniona choroba wywołana jest przez wirus HIV. Objawy jakie towarzyszą tej chorobie są różne: biegunka, utrata wagi, gorączka, mięsaki Kaposiego, zapalenie płuc. Zespół nabytego upośledzenia odporności, jak na nasz język tłumaczy się pełną nazwę tej zakaźnej choroby, to choroba jak dotąd w pełni nieuleczalna. Osoba, która zmaga się z tą chorobą jest narażona na wszelkiego rodzaju infekcje, bowiem organizm nie umie się przed nimi bronić. W zaawansowanym stadium AIDS na skórze chorego pojawiają się mięsaki Kaposiego. Jest to nowotwór skóry, który występuje bardzo rzadko. Czerwonka to zakaźna choroba, której bakterie za miejsce ataku „wybrały” jelito grube. Objawami tej choroby są przede wszystkim biegunki, które charakteryzują się dosyć ciężkim przebiegiem. Poza tym u osoby chorej na czerwonkę występuje: gorączka, bóle brzucha, nudności. Zarazki tej choroby mają zdolność szybkiego rozpowszechniania się, dlatego każdy przypadek jest zgłaszany oraz zalecana jest ostrożność i zachowywanie zasad higieny. Dostępna jest także szczepionka przeciw czerwonce, która jednak nie uchroni nas całkowicie przed atakiem zarazków. Chorobę legionistów rozpoznano stosunkowo niedawno, bowiem prawie trzydzieści pięć lat temu, podczas spotkania wojennych weteranów amerykańskich w Filadelfii. Jako objawy tej choroby pojawiają się między innymi: suchy kaszel, nudności, gorączka, biegunka, niski puls, a w stadium zaawansowanym choroby legionistów bardzo często pojawia się zapalanie płuc. Kolejna zakaźna choroba, czyli lamblioza występuje przede wszystkim u osób, które przybywały na obszarach występowania gorącego klimatu. Choroba ta, gdy ma łagodniejszy przebieg nie „wykazuje” żadnych objawów. Natomiast jeśli chodzi o przebieg cięższy to pojawiają się takie objawy jak: biegunka, ból brzucha, wzdęcia oraz znaczna utrata wagi. Osób chorych na trąd jest na świecie mniej więcej sześć milionów, co oznacza że nie jest to choroba tak zwanych dawnych czasów. Za miejsce ataków trąd „przyjął sobie” skórę, błony śluzowe oraz nerwy obwodowe. Rejony, w których ta choroba zakaźna jest najbardziej rozpowszechniona to: kraje Południowej Ameryki oraz kraje leżące w części południowo-zachodniej Afryki.